Stem: O schoonste Personagie. I. VAert wel, die 't rechte Rechten Van 't Reden-rijck, soo loff'lijck hebt gaen uyten, Wy dancken u, en vlechten Van Lauwer-Blaen, een Krans om te besluyten, Het rechte wit // V Herssens-pit Met Redens-recht bekommert, Vaert wel Angieren,, Wiens breyn met Lauwerieren Is belommert.
I I. En ghy, ô Roode Roosen, V Ionckheyt blinckt seer loff'lijck uyt u Wercken, V schoonheyt siet-men bloosen, V Eer uytgalmt de Faem op vlugghe vlercken; Den tijdt die eyst // Dat-men verreyst Van dees ghewenschte vreughden, 't Was om te stichten // Den Gheest en breyn te lichten Met Re'ens deughden.
I I I. Vaert-wel oock Ed'le Gheesten, Die in dees Oegst, u Redens-Gheest liet blincken; Ghy zijt van d'aldermeesten, Die Redens-Leer laet in u herten sincken; Wie heeft bestaen // Sulck een Diaen Op 't braef Thooneel te thoonen, Wilt doch de Vrede // En Liefde tot de Rede, Staegh bekroonen.
I V. Die u Uyt Liefd' gingh pijnen, Om Redens-Feest met u vernuft te cieren, Doet staegh in u verdwijnen De bitse Nijdt, die om 't Re'enrijck gaet swieren; Ghy bloeyt in Kunst // Dies sal u gunst Staegh in ons herssens weyden; Laet quaedt ghenoeghen // V herten niet door-ploeghen In dit scheyden.
V. Beroemde Cooren-Aeren, Die d'oud' Abdy met Reden-Kunst verrijcken; Wy wenschen u wel-vaeren, Laet Redens-Liefd' noyt uyt u herten wijcken; Want daer de Nijt // De Eendracht splijt, Daer dreunen Redens Throonen, Dies is ons Bede // Laet Deughts gheneghenthede In u woonen.
V I. Daer d'Lely onder Dooren, Soo loff'lijck wast, wy willen van u rijden; Laet doch in u versmooren De eyghen roem, die noyt wijs Man verblijden; Wt Redens-stoff // Groeyt eyghen Loff, Elck op syn selfs moet kijcken, Sijt ghy Re'en-Wijsen // Dat moeten aen u Prijsen Heden blijcken. A. vander Croos.
Lust of rust.
Cookies on Poetry Cove