Stemme: O schoonste Personagie. I. DAer-men na sach verlanghen, Soo menigh Gheest, dat heeft elck nu verkreghen, En na verdienst ontfanghen Op dese Chaert, die hier was voor-ghesleghen, Sy heeft met vreught, In Eer, en Deught, Godt danck, nu eyndt ghenomen; Maer swaricheden // Was door onsichtigh treden, Schier ghekomen. I I. Eerst dancken wy al voren, Den Edelen Heer van Warmondt verheven, Als Rent-meester verkoren, Die dese Feest voor-stont met 't hert ghedreven; O Godt vermaerdt ! Laet hem op Aerdt Een langh leven verwerven, Wilt hier nae vroedich // Hem gheven u Rijck goedich, Na syn sterven. I I I. Wy dancken nae 't betamen, Den Magistraet van het oude Reynsburgh meden, Mannen van goede Fame, Van schoon cieraet, bekent in allen Steden; Die droeghen sorgh, Dat in Reynsborgh, Elck vreedtsaem mocht verkeeren; Voor dees goe dinghen // Wy u een Adieu singhen, Vrome Heeren. I V. d'Inwoonders niet vergheten, Die ons ghemoedt hebben verquickt van binnen, Ghy vrome Ingheseten, Van u goe jonst, dancken wy u uyt Minnen; Met vriend'lijckheyt, Adieu verbeyt V goet aen ons bewesen, Wy t'allen daghen // Sullen in't herte draghen, Waerdt ghepresen.
V. Wy van herten bedancken d'Opsetters oock, die dese Feest voor-stelden, Die de Konst niet verkrancken, Maer van 't Parnas seer lieffelijck vertelden, Het Krachtigh Woordt Dat werdt ghehoort Al by de Roodt Angieren, V ouderdommen // Die hoortmen alsins rommen Met namieren. V I. Men sach hem eerst verthoone Den Groen Lauw'rier, die daer Ieught neemt aen, schrijven; Oock de Roo Roosen schoone, Aensiet Ionckheyt, die haer met Konst gherijven; Den Ooghen-troost, Die West en Oost, Oestgeest-vreught gaen verhalen, Wy u verlaten // En scheyden sonder haten Wt dees palen. V I I. Pijn-Appel sonder mijden, Uyt Liefd' ghepijnt, sagh men de Konst uyt-legghen, Met Reden-rijcx verblijden, Wy haer vreedtsaem, vriendelijck Adieu segghen: Uyt Liefd' bestaen, Nu 'tis ghedaen, Lely onder den Dooren, Wy van u scheyden // Den Heer wil u gheleyden Nae 't behooren. V I I I. Oorlof nu al ghelijcken Lief-hebbers vroom; Adieu, dit is voor 'tleste, Heeft, daer de Liefd' moet blijcken, V yet misdaen, hout het haer doch ten besten, d'Wijl tot u streckt Het hert perfeckt, Met leedt wy van hier varen, Godt wil u gheven // t'Saem een gheluck lanck leven, Wenscht Coor'n-Aeren. Liefd' moet blijcken.
Cookies on Poetry Cove