§ Liedeken.
OOrdeelt, oordelt my Heer, En onderscheyt mijn saecke, Dat ick tot elcken keer Uan dat boose Uolck gheraecke: Want ghy zijt alleen mijn Hope, Soet, gheurich bouen Sirope, Uoor my een salighe nope.
Waerom, waerom ben ick (Wilt my Godt dit belijden) Gheuaen in des Uyants strick? Die my quelt aen alle sijden, Maer Godt, ghy zijt mijn Toeuerlaet, Daer al mijn betrouwen op staet, Uerlost my van des Uyants raet.
Soo dan, soo dan den Hert Loopt naer de schoon Riuiere, Houdt mijn Siel recht den tert Tot u Heere goedertiere, Want my is dorstende zeere Naer d'Leuende Water teere, D'welck v is bekent Heere.
Aenhoort, aenhoort v werck, O Heere uwer handen, Want ick tot v roepe sterck, En laet my niet gaen ter schanden, Laeft mijn Siele, siet sy is cranck, Met v Spijse en weerden Dranck, Die ghy om niet gheeft vry en vranck.
Als ghy, als ghy sulckx doet Aen my Godt vol Ghenaden, Soo sal dan met vrijen moet Haer mijn Siele wel versaden In v Weyden lustich en fijn, Uol soeticheyts, die niet en zijn Uervalscht met des Uyants fenijn.
Certeyn, certeyn, ick sal O Godt, wt herten gronden, U louen sonder ghetal, Om dat ick heb gheuonden Uoetsel naer mijn behaghen, Dat mijn Siele can verdraghen Nu en ten eewighen daghen.
O Godt, O Godt, hier af Behoort v toe Lof en Prijs, Want den Uyant die my gaf Onwetenheyt, van v Woordt wijs, Hy is beschaemt, van my ghescheyden, Hy mach my niet meer verleyden, Dies moet ick v Lof verbreyden.
Cookies on Poetry Cove