§ Een Liedeken op die wijse, Noyt soeter tijt, Die Sone Godts ghebenedijtIs nu als Mensche gheboren.
DIE Werelt wijt // Gaet nu verdraeyt, mits Haet en Nijt, En Hoouerdye mispresen, Liefde is cout tot alder tijt, Daerom is Godt sonder respijt Uerstoort mits desen, Op den mensch quaet om ghenesen.
Die Waerheyt claer Wort nu versweghen hier en daer, Die Trouwe sietmen beswijcken, Mits boosheyt quaet int openbaer, Die nu d'ouerhant houdt eenpaer In alle wijcken, Ghelijckt daghelicx mach blijcken.
Den mensche quaet Uolght nu al des vyants raet, Lutter men Godts Woordt siet eeren, Die Rechtveerdicheyt wort versmaet, Elck blijft in den sondighen staet, Tot boosheyt keeren // Dus naeckt ons noch groot verseeren.
Men siet nu wel dat heden sdaechs den vader snel T'kint bedriecht in alle weghen, En t'kint den vader wreedt en fel, Uol Nijdicheyts boos en rebel, In Sonden pleghen // Altijt tot het quaet gheneghen.
Dus is ghestoort Den Heere, om datmen sijn Woort Niet en vreest met Liefden reene, En daer naer leeft sonder discoort, Met een eendrachtich leuen, hoort Ghy groot en cleene, Die verherdt blijft als een steene.
Die Heere soet Is noch zeer bermhertich en goet, Naer des Ghebots ouertreden, Want een elck met sinnen verwoet Schriftuere treedt onder die voet In Dorpen, in Steden, Dus blijft het Lant vol Onvreden.
Reyn Ruste ient Sou ouer al zijn excelent In allen Landen verheuen, Ureesde men s'Heeren Woort present, Met reyn Liefde omnipotent, Uierich in d'leuen, Ruste soude ons Godt gheuen.
Cookies on Poetry Cove