§ Liedeken op de wijse,Den lustelijcken Mey staet in sijnen tijt.
WEent nu, en schreyt in desen tijt, Wy zijn byna verlaten, T'es al Onrust, ter Werelt wijt, Wy compt ons nu te baten, Wy zijn met Sonden soo beuaen, Wy salder voor Godts oordeel staen? Sonder sorghe te zijn verdreuen, Dat doet ons qualijck leuen.
Die Liefde, is nu zeer vercleent, T'is tijt nu van Discoorde, Wie isser die sijnen broeder leent, Oft troost met eenen woorde? T'is al, doet nae uwen staet, T'is beter dat ghy van hier gaet, En wilt uwen commer stulpen, Ick en can v niet ghehulpen.
Den Hongheren blijft nu onghespijst Wie wilt den Dorstighen lauen, Den verdoolden en wert nu niet ghewijst, Wie bedanckt hem nu Godts gauen? Wie eest die den Siecken visiteert? Want elck in t'quaet nu glorieert, Siet wat de Ionghers leeren, Al sonder de Ureese des Heeren.
Die Naeckten blijuen onghecleet, Dat selen wy noch beclaghen, Elck nu oock den gheuanghen veet, Hoe selen wy Godt behaghen, Dit is ter werelt, een groot abuys, Wy en helpen niemandt draghen sijn cruys, Elck peyst nu meer op tsijne, Om te leuen sonder pijne.
De Rijcken zijn nu vroet, en vreck, En ghierich lancx soo meere, Al sien sy hunnen Broeder in t'ghebreck, Wewen oft Weesen teere, Sy zijn altijt al siende blindt, Tis al, waer hebdijdt aen my verdient, Ick en cans niet al ghegheuen, Ick moeter oock by leuen.
De Kisten zijn vol Ghelts ghecant, De wormen eten het Coren, Sy coopen daghelijckx Landt en Sant, Hoe souden sy Rust oorboren, Den Pelgrem wijsen sy voorby, Ick moet in mijn huys al wesen vry, Dit hoortmen hen ghewaghen, Godt en cans niet langher verdraghen.
Hier om eest in d'Lant soo ongherust, Dit seyndt ons Godt voor Plaghen, Die honden worden op d'Ermen ghehust Om datmense sou veriaghen, Men wijset t'Uonnis nae den Man, Wy is die dit beletten can?
Dan Godt, die salt noch wreken, Oft betert elck sijn Ghebreken.
Prince neempt dit in dancke jent, Het comt al van der Roosen, U Mebroeders obedient, Laet Muysers muysen by poosen, T'is wt goeder ionsten ghestelt, Deur Minne die allen druck hier velt Rhetoricam ter eeren, Die Deucht hier doet vermeeren.
Cookies on Poetry Cove