§ Liedeken.
AEnhoort ghy Adams Saet, Die v van de Weerelt laet verwinnen, Waerom volchdy t'Serpents raet,
Hoe zijdy verdoelt van Sinnen, Dat ghy vanden Heere vliet, Diet hier al deursiet Tot in die Afgronden, Maer al om niet Sal hy vergheuen v Sonden Kendy v selfs wonden.
Hy is Dauids Herpe soet, Daer den Crancken deur vergheet veel pijnen, Die Sauls boosen Woet Met sijnen Uoys doet verdwijnen: Want hy daer mede s'Uyants macht Heeft te niet ghebracht, Dats deur sijn Ghenade, Om een ghedacht Ontfermt hy, tzij vroech oft spade, Die afstaen van tquade.
S'Uyants Strick had ons benaut, En onder s'Doots Schaduwe gheuanghen, Maer Godts Gheest heeft bedaut Alle die na hem verlanghen: Dus en wilt niet blijuen verblint, Op dat ghy bemint Alleen Godt den Heere, En als sijn Kint, Soo doet uwen Uader eere, En ontfangt sijn Leere.
Godt heeft ons ghebracht int d'Licht, Daerom die Duysternis ontoghen, Op dat deur s'Weerelts ghesicht
Wy niet en wordden bedroghen: Maer dat ons d'Licht mach zijn bekent, Der Waerheyt present, En dat wy t'Pont aenveerden Urij ongheschent, En niet en grauen inder Eerden, Want t'is groot van weerden.
Hy begheert niet t'Sondaers Doot, Maer dat hy bekeer, soo sal hy leuen, Want deur sijn Liefde groot Sal hem Godt Ghenade gheuen: Maer die Godts Will' hier wederstaet, En blijft obstinaet, Sal Slaghen verweruen Deur sijn Misdaet Salt hy sijn Siele bederuen, Daerom eewich steruen.
Maer Godt verlaet nimmermeer De Goetwillighe die hem hier soecken: Maer hy sterckt den Crancken teer, Die deur sijnen Gheest vercloecken. Sijn Woordt dat is een Medecijn, Olie ende Wijn, De Fonteyn ghepresen Des Leuens fijn, Den Dorstighen ghenesen. Laet ons danckbaer wesen.
Compt al die beladen zijt, Tot my (seydt Godt) Ick sal v ontladen, En wie honghere t'deser Tijt,
Diens Siele sal ick versaden, Want ick ben het leuende Broot, Ghedaelt wt den schoot Des uaders alleene, Die cleyn en groot, Wie my bidt, in Liefden reene, Troost ick en anders gheene.
Princelijck is Godt certeyn, Want t'Princen herten heeft hy in handen, T'is al niet des Weerelts treyn, Hy regeert s'menschen verstanden, Dus wederstaet niet sijnen Gheest, Hier int Eerdtsch foreest, Uolcht Gods Woordt ydoone, Smaeckt wel den keest, Ghy wint die eewighe Croone, Namaels t'uwen loone.
Cookies on Poetry Cove