Bruessel. Maria Cransken. Minliick accoort. Liefde bedect Sonde.
LAet ons allen met innigher Beden Bidden int Ghelooue met neersticheden, Aen den Uader des lichts in thoochste verheuen Om Wijsheyt, die Hemels is, vol Ureden: Hy sal ons die Sachtmoedighe Wijsheyt gheuen: Wijsheyt die hier Hoochmoet bringt int Leuen, Nijt, Tweedracht inder herten obstinaet, Dese en is niet van bouen ghedreuen, Maer sy is Eertsch, vleeschelijck, boos en quaet: En die Wijsheyt die van bouen compt delicaet, Die is vreedsaem, sedich, ende vol Trouwen, Uol Bermherticheyts: dus laet ons vroech en laet De Wijsheyt soecken Heeren en Urouwen, Groot en cleene, węrende Twist vol rouwen, Uolghende in als de Wijsheyt onghefaelt: Want de Landen canmen in Rusten houwen, Deur de Wijsheyt des Heeren van bouen ghedaelt.
O ghy Uorsten dan, wilt Wijsheyt ontfaen, Om v Uolck, en v Landt met goet Uermaen, In Rusten te stellen in goeder manieren: Want denckt soo ghy hier opter Eerden hebt gedaen, Suldy namaels ontfanghen, na Godts crieieren, Wilt dan v Ghemeente tot Deuchden bestieren, Soo sal den Heere heerlijck in v wercken:
Want soo d'Ouerste voor doen in haer hantieren, Daer nae leeft men ghemeynlijck in alle percken: Laet dan den Gheest der Wijsheyt in v verstercken, Soo mach elck Lant rusten hier, nae mijn schrijuen. Want soo Dauid ghetuycht, wilt hier nae hercken, Is den Man salich, die hem laet inne drijuen Wijsheyt van bouen, en noch sal hy beclijuen Rijckdom en Uoorspoet, hier op niet en draelt: Noch seg ick dat de Landen in Rusten blijuen, Deur de Wijsheyt des Heeren van bouen ghedaelt.
Sonder Wijsheyt en ist niet moghelijck voorwaer Te leuene in Rusten, ick seght v claer: Want Salomon daer principalijck om bat, Niet om machticheyt van Goede oft rijckdom swaer, Want Wijsheyt hiel hy voor eenen grooten Schat, Om sijn volck te regerene, ick seght v plat, Dwelck hem den Heere gaf met grooten hoopen, Wie dan om Wijsheyt bidt, wil ick segghen, dat Hy se ontfanghen sal sonder coopen, Laet ons dan allen tot den Heere loopen, Hy sal ons troosten en verconforteren, Hy en sal ons gheenssins t'Uel afstroopen, Maer begheert ons altijt te defenderen: Dus al verlaet ons smenschen consoleren, Ick blijue by den Reghele bouen verhaelt, Dat de Landen moghen verjubileren, Deur de Wijsheyt des Heeren van bouen ghedaelt.
Cookies on Poetry Cove