Bruessel. Den Boeck. Om beters wille. Niet al mal.
OPperste Wijsheyt vol Deuchden vloeyende, Den menschen groeyende // met Wijsheyt abondant, Lieffelijck, en playsant // De Wijsen zijn alle Twist wtroeyende, Als Rancxken bloeyende // in Redelijckheyt, want Deur Godts Gheest ingheplant // Daermen Wijsheyt ghebruyckt met goet Uerstant, Daer betoochtmen Liefde al metten wercken. Salomon d'alder wijste diemen oyt vant,
Sachmen deur Wijsheyt Godts loff verstercken, Die wijse Maeghdekens (soomen mach mercken) Hebben haer lampen brandende ghehouwen, Maer metten Dwasen waert al vant vercken, Haer licht was wtte voor Godts aenschouwen: Hierom leert, mint Wijsheyt sonder verflouwen, Soo mach der landen Ruste worden vermeert, Wat houdt de landen eendrachtich vol Trouwen? Wijsheyt die den Mensch Liefde en God vreesen leert.
Deur Wijsheyt leertmen God vreesen warachtich, En leuen eendrachtich // lieflijck nae Godts beuel, Niet straff, wreedt, noch rebel // De Wijse spijsen oock den Ermen clachtich, Sy zijn ghedachtich // die daer lijden ghequel, Maer vertroostense wel // Der Wijser Liefde, en Ureese is snel, Sy soecken te leuene al nae Godts Raet: Die wijs is, en spreeckt gheenen sotten rel, Maer lieflijck en eendrachtich is alle haer daet, Sy beminnen alle Deucht, en haten t'Quaet: Salomon wilt een Erm wijs Kint ghelijcken, Dat beter is dan een oudt sot Coninck, verstaet, Die qualijck versiet sijn Coninck-rijcken, Deur Wijsheyt leertmen alle practijcken, Wat dat alle landen tot Rusten keert, Dat sietmen nu noch alle daghen blijcken, Wijsheyt die den Mensch Liefde en God vreesen leert.
De Wijse zijn sachtmoedich en goedertieren, Die met manieren // oock daer nae leuen,
Zijn weerdich verheuen // Haer Gratie vloeyt ghelijck de Riuieren, Rechters en Princieren // wilt v tot Godt gheuen, En Wijsheyt aencleuen // Weest ontfermhertich, soo daer staet gheschreuen, Soo worddy al van Godt den Heere bemint, Uertroost den bedruckten die wort verdreuen, Tooch wercken der Liefden als een moeder haer kint, U Wijsheyt en laet toch niet zijn verblint, Met Ghiften en gauen in gheenen saken, Oft anders v Wijsheyt en doocht al twint, Men mach Godt gheenen vlassen baert maken, Deur vervalschste Wijsheyt niet listigher spraken, Blijuen veel menschen vol Twisten verseert, Wat doet de landen tot Ruste gheraken, Wijsheyt die den Mensch Liefde, en God vreesen leert.
Cookies on Poetry Cove