Loeuen. Minne. Laet Muysers muysen.
HOE sietmen de Landen vol Onrusten // nu, Die Kinderen des Lants en zijn maer gasten // nu Daer en es schier Ghelooue, noch betrouwen T'en waer niet moghelijck, om meer belasten, nu
Want t'is al discoort, onder Heeren en Urouwen, Niemant en weet hem schier, aen wien houwen, Het schijnt wel dat Godt de Landen wilt plaghen, Maer wildy Rust hebben in alle Landouwen, Doet soo ons veel Schriftueren ghewaghen, Zijt Ghehoorsaem v Princen, nachten en daghen, En de Princen Godts Wet, Rust sal v aencleuen, Ghelijck Moyses, een man naer Godts behaghen, Die ontfinck de Wet, en heeftse ghegheuen Den Uolcke, en men sachse hem beleuen, Daer om waren sy ghehoorsaem, in sijn Gheset, Zijt oock onderdanich soo ghy vint beschreuen, Het Uolck den Prince, en den Prince Godts Wet,
So lange tvolck Moysen ongehoorsaem waren // siet Peyst hoe qualijck dat sy hebben gheuaren // siet, Want Onruste nam by hun doen haer statie, Chore en Dathan, hoort wel mijn verclaren // siet, En Abiron met hem valsche natie, Werden gheplaecht, midts hen dubitatie, En Onghehoorsaemheyt, dat is warachtich, Doen creech tgemeyn volck Ruste, twas Gods gratie, Dit moeten wy allen, nu zijn ghedachtich, Niemant en valle teghen sijn Princen clachtich, Als sy Gods Wet volghen, sonder wederstoot, Ghelijck t'volk eens waren zeer tweedrachtich, Dat hun geen hulpe en was oft bystant ter noot, Maer Godt sant hun een hooftman, die sy totter doot Ghehoorsaem waren, sonder eenich belet, Rust creghen sy, dus zijt ghehoorsaem cleyn en groot Het volck den Prince, en den Prince Godts Wet.
Dit is daer elck Lant Ruste deur gewinnen // moet, Edel, Onedel elck dit bekinnen // moet, Gheenen beteren Raet, en mochtmen orboren, Willen wy Rust hebben, elck dat beghinnen // moet, Dit hout elck Lant in Rusten, Urienden vercoren, Als de Princen in Godts Wet, ons gaen te voren, Het doet wel volghen, wt Liefde ingloedich, Want eer Coninck Saul, stont in Godts thoren, Leefde hy in Rusten, altijt voerspoedich, Het volck was hem gehoorsaem, goet, en sachtmoedich, En behaelden veel eeren, in allen strijden, Maer doen hy die Wet verliet, quam ouervloedich, Den Landen Onruste, en in dyen Tijen, Uiel hem sijn volck af, aen allen sijen, D'Onghehoorsaemheyt bracht d'Lant in dat perket: Wou elck ghehoorsaem zijn, Godt sou ons bevrijen, Het Uolck den Prince, en den Prince Godts Wet.
Cookies on Poetry Cove