§ Prince.
Als Godts heylighe Ureese draeyt al blinckende
Bouen t'hooft, van die Wijsheyt zijn ghedinckende
In tghemeyne goet, zijn weerdt om verschoonen,
Daer tseghen zijnse vuyl, als Bocken stinckende,
Die op ghesonde beenen gaen al hinckende,
En nochtans in d'Umbre der Wijsheyt woonen,
Die t'Crom (seg ic) recht, en t'recht crom verthoonen:
Maer dees drye Peerlen concordich versaemt
Aen s'Conincks Diademe, oft sulcke Croonen
Zijn met rechte den oorspronck van Ruste ghenaemt?
Hier om solueer ick, soot redelijck betaemt,
Dat sonder deser Deuchden, Godlijck bedouwen,
Uoor ander thien duysent daer toe gheraemt,
En moghen nochtans gheen Lants ruste behouwen
Noch maken, dan dese, dus is mijn ontvouwen,
Noch eens ten laetsten, om haer Conditie,
Dats Ureese Godts, Wijsheyt, en goey Iustitie.