§ Een Liedeken, op de wijs,Een Ridder ende een meysken ionck. Op een Riuierken dat sy saten. &c.
BEtrout den Heere ghy Menschen al,
En zijt te vreden wat hy v iont,
Schout die Onruste den boosen val,
Laet Ghiericheyt nu in heur verbont.
Men siet oock nu alle Heeren schier,
En alle Landen vol Onvrede,
Zeer begheerelijck van goede hier,
Eendracht en vint nerghens gheen stede.
Waer elck te vreden met den sijnen,
Regeerden hun volck aen alle cant,
Soo souden dan t'elcken termijne,
De Landen in Rusten zijn playsant.
Ueelderley Secten oock regneren,
En besonder veel Gheloouen quaet,
Men can nochtans maer een vseren,
Soo tot den Romeyn gheschreuen staet.
Hadt elck het rechte Ghelooue goet,
Dwelck ons Christus hier heeft ghelaten,
Soo souden de Landen metter spoet,
Wel in Ruste zijn wter maten.
Het recht Ghelooue en leert ons niet
Dan al Eendrachticheyt te houwen,
D'welck dat, eylaes, nu niet en gheschiet,
Deur haer valsch Ghelooue ende Betrouwen.
T'Ghelooue can de Landen alle bloot,
Hier al samen in Rust houden snel,
Waer dat sijt alle volchden minjoot,
Dus Wee hun dan diet verachten fel.
Prince elck met sijn te vreden waer,
In een rechte Ghelooue eendrachtich,
Ghy Corenbloemkens reyn van seden claer,
Houdt de Landen in Ruste sachtich.