Refereynen ende liedekens

§ Liedeken op de wijse,Uaert wech Ghepeys, rasch wech ouer dat velt.

LAet ons gaen singhen als Dauid dede, Spelende op sijnder Herpen gheclanck, Waer met hy aen Godt verwerf den Urede, En verdreef Sauls boosen Woedt zeer stranck, Want deur Godts Gheest hy sijn Liedeken sanck. Want deur Godts Gheest etc.

Als Dauid d'Eere had van de Urouwen, Uan thien duysent, en Saul maer van een, Wordt hy tot Dauid vol Nijdts met rouwen, Dies den Gheest Godts, is haest wt hem ghescheen, En ontfinck terstont eenen Gheest onreen. En ontfinck terstont. etc.

Als de boosen Gheest Saulem quelde, Dat al sijn volck worde vervęert, bevreest,

Dauid dat hem haest te vreden stelde, Op sijn Herpe spelende, smaeckt den keest, Deur d'ingheuen van Godts heylighen Gheest. Deur d'ingheuen van. etc.

Dauid ghebruyckte wel in sijn Leuen Die hoochste Wijsheyt, als een Coninck moet, En heeft eewich loff en danck ghegheuen Gode met Sanghen, en met sijn hantspelen soet, Sijnder Herpen snaerspel volder ootmoet. Sijnder Herpen. etc.

Hoe Saul op Dauid was verbolghen, Hy was patientich al sijnen tijt, Soo veel vyanden noch sterck vervolghen, Den vredesoeckers oock deur Haet en Nijt, Maer als Dauid al patientich zijt. Maer als Dauid. etc.

Mocht elck als Dauid aen Godt verweruen, Dat sijn Ghenade ons hier mocht gheschien, Ons Sonden belijden voor ons steruen, Godts Gheboden houden na sijn ghebien, Soo mochten wy d'eewighe doot ontvlien. Soo mochten wy. etc.

Al eest dat wy sien in onsen tijden, Dat nu ter Węrelt dus wonderlijck gaet, Laet ons altijt in Gode verblijden, Hem dancken en Loff singhen sonder verlaet: Want Plaghen commen al deur ons Misdaet. Want Plaghen. etc.