Bruessel. Maria Cransken. Minliick accoort. Niet wt Ureesen, Hobos.
HOort ghi die de wijsheit behoort te smaken soet Deur den Geest, die v is ghepreserueert goet, Als Salomon gesmaect heeft, wildy verlaten, Mits valsch voornemen ghy God blaspheminge doet, Daer ghy deur Rust soudt vinden t'uwer baten, Wildy dan Godts keest met Wreedtheyt vaten, Daer Rust en Welvaert sou moghen wt rijsen,
Soo Salomon ontfanghen heeft van Godts staten, Deur bidden om Wijsheyt, dwelc weerd is om prijsen, De Landen te bringhen in Rust, sulcx bewijsen, Dat hy den Heere ghebeden heeft niet wreet, Om Wijsheyt, daer de Landen deur verjolijsen, Niet om lanck leuen, noch om Rijcdom soot nu gheet, Maer om Uerstant, ende Oordeel te hooren breet, Dus seg ick, wilt altijt in Wijsheyt bouwen: Want t'mocht v int d'leste wesen bijster leet, Want Wijsheyt, die cant al in Rusten houwen.
Die Heere spreeckt, Ick heb v Uerstant ghegeuen, Dwelck niet gheweest en is, noch nae v Leuen Opstaen en sal, daer toe heb ick ghedaen Dat ghy niet ghebeden hebt, maer sonder sneuen, Dats Rijckdom en Rust, dat dijn om verstaen, Gheen onder die Coninghen en is soodaen Nu met Wijsheyt, tot uwer tijt en ist, Dat ghy in mijn Weghen wandelt sonder waen, En ghy mijn Ghebeden houdt, en niet en mist, Soo v vader Dauid wandelde sonder list, Soo sal ick v gheuen Wijsheyts sgheests crachtich: Nu wee v, die wanckelbaer leeft in Twist, Daer v de Wijsheyt is vanden Heere machtich Ghegheuen, om te ghebruyckene soetdachtich, Dwelck hy Salomon eerlijck heeft vergouwen, Hier om weest altijt in Wijsheyt machtich, Want Wijsheyt, die cant al in Rusten houwen.
Wie can des heeren Gheest ouerdincken claer, Dan die de Wijsheyt van Godt heeft voorwaer,
En daer den Gheest Godts in is beclijuende, Want waert dat wy de Landen hielen vrebaer, Met Salomons Wijsheyt stantdachtich drijuende, In den Heere, de Rust sou wesen stijuende Binnen den Landen, mits Gods Gheest die suyuert net: De Wijsheyt Rust, tsamen in een wrijuende, Wtroeyende alle Tweedracht, dat is met: Want daer gheen wijsheyt gebruyct en wert, de siel plet, Deur s'Gheests vercoutheyt die in ons is becant, Met ontwijffelijcke Wijsheyt d'Lichaem ontvet, Midts Onrust, en onoirboor doet afstant: Maer Wijsheyt met Iudith altijt int herte plant, Dan sullen de Landen den Godts Gheest trouwen, Alle ijdelheyt der Węrelt schout, biedt hem tant, Want Wijsheyt, die cant al in Rusten houwen.
Cookies on Poetry Cove