☞ Liedeken op de voys, Ick armen schamelen Blus.
O Heere der Heeren goet,
Elck hert v louen moet,
Met Sinnekens vroet,
Tstaet al in v behoet,
Den Hemel is uwen Stoel zeer soet,
Op d'Eerde ruste uwen voet,
Ghelooft soo moet ghy wesen,
En eewich zijn ghepresen,
Reyn Wtghelesen.
Als wy waren verrast,
En vol Sonden ghetast,
Hebt ghy ons ontlast,
Al aen der Cruycen mast,
T'Hantschrift daer aen ghemaeckt zeer vast,
Uerscheurt, verhackelt, verclast,
En ons ghewasschen reene,
Met uwen Bloede ghemeene,
Int Dal van Weene.
Al dat ter Węrelt leeft,
Ghy Cracht en Uoetsel gheeft,
Elck voor v aensicht beeft,
Doot, duyuel, van hem sneeft,
Die met reynder hert n v lief heeft,
Godts Gheest hem crachtich aencleeft,
Die ghy ons hebt ghesonden,
Lof zij v t'allen stonden,
Wt allen monden.
Elck Uoghelken playsant,
Looft Godt zeer triumphant,
Hy gheeft v vaillant
U Spijse abondant,
Alle Dieren looft den Heere, want
Ghy staet al onder sijn Hant,
Elck Bloemken in dat groene
Looft uwen Schepper coene,
Zeer net van doene.