§ Liedeken op de wijse,Een Ridder en een Meysken ionck, Op een riuierken.
GHy Christenen en wilt v toornen niet,
Int Uoorspoet der Godloosen,
Noch en treckt aen v gheen verdriet,
Om dat weluaren der boosen.
Want als gras sullen sy vergaen
Haestelijck afghesneden,
Als groene Cruyt worden sy saen
Uerdort, ende oock vertreden.
In Godt hebt altijt uwen lust,
Wat hy gheeft tsal v wel smaken,
In sijn beweghen weest gherust,
Betrout, hy salt wel maken.
U Rechtveerdicheyt als een Licht,
Sal hy claer openbaren,
Ghelijck den Middach met ghewicht,
Sal hy v Recht verclaren.
Houdt aen Godt, wat hy v schinckt,
En toornet niet, swijcht stille,
Als uwen vyant voorspoet vint,
Doende nae sijnen wille.
Maer die Sachtmoedighe dat Lant
Met Pays besitten sullen,
Sonder der Godloosen verbant,
Die rasen ende dullen.