Bloeyende Wijngaert rancke tot Berchem. Niet sonder Godt. De Liefde is Sterck.
OCh, hoe zijn veel Landen met onrust ontsteken, D'eene wilt hem nu, aen d'ander wreken, Door Eyghen-wille, diese zijn moeyende: D'een roept hier, d'ander daer, wilt dus, wilt so spreken, D'een lastert, d'ander schelt, Liefde verfoeyende: O Godt, verwect t'Uerstant, zijt bespoeyende, T'herte der Menschen, met uwen lieflijcken Gheest: S'Wijsheyts verstant, laet ouer d'lant zijn vloeyende, Soo verweruet de salighe Rust, minst en meest: Want deur v Wijsheyt (O God) blijuet onbevreest, In Rusten, vredelijck leuende, deur v Cracht, Egheen Onrust, discoort, noch oproerich tempeest, En can deur v Wijsheyts-verstant, werden bedacht: Want al v werck hebt ghi deur wijsheyt voortgebracht Ureedsamich, tot Ruste der Landen in Trouwen, Dus isser niet anders, dan dit, hebter op acht, S'Wijsheyts-verstandt // dat can elck Lant // in Rust houwen.
T'Landt dat deur s'Wijsheyts-verstant in rusten leeft vry, Is vreedtsaem, lieflick, om daer te woonen by, Het can met Uerstant, deur Wijsheyt in rust blijuen. D'Onverstandt cant niet verheeren, hoe het zy, Wijsheyt bewaertse deur t'voorsichtich beclijuen. T'Uerstandt can recht regieren mannen en wijuen, De Gheregierde volcht oock t'Uerstant in desen,
D'een, is als d'ander ghesint, Deucht te bedrijuen, Daerom cander oock egheen Onruste wesen, Sy wachten haer, voor de Twistmakers mispresen, Op datse d'Landt deur Onruste niet en schenden. S'Wijsheyts-verstant can oock het Landt ghenesen, Dat in Onrust en Duysternis sidt, als Blenden, Soo sy haer tot s'Wijsheyts-verstant omwenden, Om Liefde, trouw, te leeren, deur t'Geests bedouwen, Spreken dan vrymoedich (niet als d'Onbekenden) S'Wijsheyts-verstandt // dat can elck Lant // in Rust houwen.
Deur s'Wijsheyts-verstant, werdtmen ghehoorsaem (dats claer) Godts Leering', oock d'Ouerheyt, sijn dienaers eerbaer, Haer Ordinancien, en Policyen goet: Want deur Wijsheyt, de Uerstandighe eenpaer, T'Regiment besitten als vrome Rechters vroet. De Uerstandighe ghebruyckt die Wijsheyt soet, Tot voorstandinghe der Landen ghemeene, Beschermende met vlijt, der Onnooselen Bloet. Weduwen, Weesen, recht doen, die zijn in Weene. Dits d'oprechten Gods-dienst, seyt de schrift certeene, Die deur Wijsheyts-verstant, voortcompt tot vrede. Daerom weest d'Ouerheyt (wt Liefden alleene) Ghehoorsaem, die sulcx tot Ruste brenghen mede. Och, dat elck wt s'Wijsheyts-verstant alsoo dede, Gherechticheyt, Waerheyt, waer dan int aenschouwen Eendrachtich soumen roepen met Urolickhede, S'Wijsheyts-verstandt // dat can elck Landt // in Rust houwen.
Cookies on Poetry Cove