§ Liedeken op de wijse,O tijt zeer lustich vol melodije.
O Tijt zeer lustich, die elcken verheucht, O Pays wat condy al wonders brouwen, Een Moeder soo zijdy vol alder Deucht, Alsoomen daghelijcx mach aenschouwen: Twist houdt Conste int benouwen, Heel vol onluste // En oock zeer beclaecht van Mans en Urouwen, Al deur d'Onrusten // Alle Conste reyn // can Twist verscheuren: Dwelck doet certeyn // mijn Sinnekens treuren, Tot deser euren // Ick moets my lijen, Compt Mineruisten tot desen tijen, Om beters wille, met Ieucht sticht vreucht verblijen.
Ueel Spotters willen Conste blameren, Uander Edelder Rhetorijcken jent, Diemen hier oock nu siet triumpheren, Met Musiea haer Suster excelent: Maer sy blijuen hier ongheschent, Als suyuer vaten // Sy staen soo vast in mijn Hert gheprent, Sou ickse laten //
Dat waer my zeer leet // ick moet verclaren, T'haer der Liefden heet // Const openbaren, Sonder beswaren // Al van Inuijen // Compt Mineruisten tot desen tijen, Om beters wille, met Ieucht sticht vreucht verblijen.
Druck is (eylaes) in soo menich Mensche, Alsmen de Conste doet eenich verdriet, Soo en gaghet niet tot haren Wensche, D'lichaem verdwijnt haer, alsoomen wel siet, Som diet ghebeurt en claghens niet, En t'doet hem pijne // O spot, ghy maeckt der Tranen vliet, Ualsch van Fenijne // Maer Conste die blust // droefheyts smerten: Weest doch wat gherust // schout Schimpers perten, In uwer Herten Moettijs v mijen: Compt Mineruisten tot desen tijen, Om beters wille, met Ieucht sticht vreucht verblijen.
Mint doch de Conste, t'is Godts behaghen, Als Dauid den edelen Coninck groot, Die Sauls boosheyt wel conste verjaghen, Deur Conste van d'Edel Musica bloot: Al socht hy hem te doene noot, Met groot onvrame // Deur Nijdt wrocht hy sijns selfs Doot, Niemant bequame // Schout sulcken Spel // tot allen stonden, Der Gheueynsden rel // spreeckt met twee monden,
Uol looser vonden // Aen allen sijen, Compt Mineruisten tot desen tijen, Om beters wille, met Ieucht sticht vreucht verblijen.
Men veracht Conste opder Eerden, Die voor den Menschen is om hooren soet, Rhetorica d'Edelste van weerden, Daer alle ghestichticheyt af comen moet, Menich Clappaert spreeckt zeer onvroet, Als d'Onverstande // Der Conste hy groote blaemte aendoet, En spreeckt haer schande // Daermen Conste saeyt // wassen goey vruchten, Elcx Herte verfraeyt // al sonder duchten, T'en zijn gheen cluchten // Laet Conste dijen // Compt Mineruisten tot desen tijen, Om beters wille, met Ieucht sticht vreucht verblijen.
Houdt Urede Broeders, en Conste bemint, Soo werdy van Godt den Heere gheleert, Hebtse lief, ghelijck een moeder haer Kint, Die bedroeft haer alst in lijden verseert: Maer wt Liefden nu Ureucht vermeert, En latet blijcken // Soo wordy om uwer Consten gheëert Uan Rhetorijcken // Schout Arghelist // wilt Liefde thoonen, Ghy wordt onghemist // weerdich der Croonen, Niet om verschoonen // Wilt Conste vrijen //
Compt Mineruisten tot desen tijen, Om beters wille, met Ieucht sticht vreucht verblijen.
D'Edel Musica zeer soet van keeste, Daer singtmen den Heere met lof en danck: Salomon in Wijsheden de meeste, Loofde oock den Heere met soeten Sanck. Iudith verlost al vant bedwanck, Loofde bequame // Godt met Symbalen, en Snaren gheclanck, T'was zeer ghename // Godt heeft verhoort // haer singhen en spreken. Elck die Const orboort // volght nae dees treken, Urij onbesweken // Leeft niet als Prijen // Compt Mineruisten tot desen tijen, Om beters wille, met Ieucht sticht vreucht verblijen.
Cookies on Poetry Cove