Diest. Christusooghen. Dat daer was, is, oft nimmermeer wesen sal,Die reyn soete Christusooghen doorsiet al. Kuyst uwen Boomgaert. Ghesworen Facteur der Christusooghen tot Diest.
DE opperste Wijsheyt voor wiens Maiesteyt // beeft Hemel, eerde, tgaet bouen alle verstanden, En die daer in Rusten inder Eewicheyt // leeft, Heeft Lucifer veriaecht, met al den vyanden, Die Onrust maeckten in de Hemelsche Landen, D'welck waren de Neghen Enghelsche Choren, Daer nu Ruste in is gheplant, sterck, ter schanden Haer, die d'Eewighe Ruste hebben verloren, Als boose, onwijse, ghestraft in Godts Thoren, D'Eewighe Wijsheyt wilde daer niet ghehinghen Onruste, want sy Reyn wt Godt is gheboren: Sghelijcx can de Wijsheyt oock Ruste inbringhen Den Eerdtschen Landen, dus wilt haer lofsanck singhen Elck, die daer gheerne waer een edel vaillant // clerck, Want Wijsheyt can deur Gods wille sonderlinghen De Landen gherust houden voor alle dinghen, Wel den Landen, daer Wijsheyt in is gheplant // sterck.
Hebt liefde Wijsheyt, O Rechtveerdighe // ghy Die de Eerde oordeelt, milt Onwijsheyt schouwen, Edele, Doorluchtighe, Hoochweerdighe // by U vindt ghy Peys, Urede, Ruste vol Trouwen, Uoor alle Coninghen, Princen, Heeren, Lantsvrouwen, Wildy dat al v Landen in Rusten zijn, Wijsheyt can alle Landen in Rusten houwen, In Neringhe, Welvaert, seydt sinte Augustijn: Dus soeckt, vindt, bewaert Wijsheyt, siet v aenschijn En wort niet beschaemt met de gheessel van plaghen, Waer om dat Salomon badt den Heere, int fijn Alleen om Wijsheyt, die den last al moet draghen, De welck hem God gaf, want t'was sijn welbehaghen,
Met Rijckdom, Eere, rustende int playsant // perck, Want in al de Landen en was Suchten, Claghen, Oft Onruste in alle Salomons daghen, Wel den Landen, daer Wijsheyt in is gheplant // sterck.
Salich zijn de landen, wiens Coninck is wijs // goet, Dits dat van de Landen voor al wordt begheert, Den welcken elck gheuen Eere, Lof, en prijs // moet: Want siet, sy worden al wijsselijck gheregeert, Al de Ledekens sweren, wanneer t'Hooft sweert, D'bleeck aen Roboam den onwijsen Coninck iaet, Die in d'Boeck der Wijsheyt qualick ha ghestudeert, En niet en volghde der Ouders wijsen Raet, Maer dwoordt onwijsselijck der Ionghers obstinaet, Dies de Landen quamen in Onrusten, verdriet: Sghelijcx van d'Edel Romeynen gheschreuen staet, Een wijs Coninck alle dinck soetelijck verspiet, Moetmen met Wijsheyt Orloghe voeren niet Daer Wijsheyt sterck is, is Uictorie: want // merck So neemt een wijs Prince als hy ghewaer wordt iet Dat onrustich de Landen maeckt, soomen hier siet, Wel den Landen, daer Wijsheyt in is gheplant // sterck.
Cookies on Poetry Cove