☞ Een Liedeken op de wijse, Ghepeys ghy doet my treuren nacht ende dach.
O Godt, wilt Wijsheyt gheuen, Deur uwe Ghenaden goet, Op dat wy moghen leuen Naer uwen Ghebode soet, Want wy zijn zeer onvroet, De Doot die doet ons beuen, Het sondich aencleuen Maeckt ons soo crancken Moet.
Het Uleesch dat volght de Sonden, Teghen des Heeren Beuel:
Want het is quaet van gronden, Den Gheest altijt rebel, Daer toe wel al soo fel, Onrust heuet ontbonden Nu en tot allen stonden, Elas, ick proeft soo wel.
De Werelt bringt erreuren, Daer toe ons ooghe verblint, Om hem te bekeuren, Sulckx is sijn bewint, Die hem zeer bemint Ende daer naer speuren, In d'ende sal hy treuren, Als een des Werelts Kint.
De Uyant vander Hellen Is ons altijt ontrent, Hy compt ons altijt quellen, De Sonden in t'herte prent: Och Heere zeer excelent, Met druck moet ick vertellen, Hy wilt ons neder vellen In t'Helsche logement.
O Godt staet ons in staden Als wy zijn in den Strijt, Want wy zijn zeer beladen O Godt ghebenedijt, Den Uyant ons benijt, Hy wilt ons hier verraden, Bewijst ons de Paden Om te zijn van hem bevrijt.
O Godt, doet ons bevroeyen Uwe Ghenade groot, En ons Ghelooue groeyen In uwe Woorden bloot, Gheeft ons der Sielen Broot, Tot Deuchden altijt spoeyen, Ende het quaet verfoeyen, Helpt ons wt allen noot.
O Godt, wilt ons verstercken Met uwen Gheest reyn, Deur hem meughen wy wercken Uwen Willen al ghemeyn: Wy roepen groot en cleyn, Wilt ons Cranckheyt anmercken, Bewaert onder v vlercken Die in v hopen certeyn.
Cookies on Poetry Cove