§ Een Liedeken op de wijse, Ick was een Clercxken, en lach ter scholen.
En straeft my niet Heere in uwen thoren,
En castijt my niet in v Gramschap voort,
Zijt mijns ghenadich, en laet my niet verloren,
Want ick ben cranck, mijn ghebeente is verdoort.
Mijn Siele is bedroeft almoghende Heere,
Wanneer sal ick uwen troost toch eens sien,
Houdt op Heere, en strauet my niet meere,
U Bermherticheyt laet nu op my gheschien.
Uerhoort toch mijn Stemme, dat bid ick dy,
Mijn weenen, en mijn suchten hoort doch aen,
En keert doch alle mijn vyanden ghy
Aenueerdt doch mijn bidden, dat bidd' ick saen.
En laet die droefheyt aen my niet cleuen,
Ghy zijt mijn Beschermer, mijn eenich Toeuerlaet,
Uoor dootelijcken ancxt laet my niet beuen,
Maer vrolijck zijn als die verlost is van quaet.
Op dat ick uwen lof mach hier verbreyen,
Gheuet my Wijsheyt ende oock Uerstant,
Wijst my den wech daer ick my sal in vermeyen,
Slaet v ooghen op my Heere aen elcken cant.
Op dat ick als onverstandighe peerden
Oft muylen hier niet en blijue, hooret t'ghewach,
Maer gheeft my vreucht alhier int volherden,
Op dat mijn herte ws altoos beroemen mach.
Uerhoort mijn Ghebet Heere, eest v behaghen,
En keert v Aenschijn niet inden tijt des noots
Uan my: als roeck zijn ydel mijn daghen,
Ick en ben gants niet dan Schaduwe des doots.