§ Een Liedeken op de wijse, En bederft my niet. &c. ende dat totten seuen verskens. Psalm. 56. Int Hebreeus. 57.
OCH, ontdermt v mijns, weest mijns ghenadich, Want, mijn edel Siele gheheelijck haer Op v, nu vertrout, O Godt ghestadich, Aldus, soo latet my doch minlijck daer Onder die reyn soete Schaduwe claer Uan uwen crachtighen Uleughelen wijt Duycken, en oock rusten, al sonder vaer, Ende vastelijck hopen, totter tijt Dat ick daer den loopenden Haet en Nijt, En de listighe Schalckheyt der Sotten Gheheelijck ben quijt, O Godt, mijn weelde, iolijt, Wiltse ghy selff altemael bespotten.
Ick wille nu Godt den Alderhooghsten, Alleenlijck om Hulpe vry roepen aen, En in sijnder Liefden altijt ooghsten, Die welcke my lieflijck heeft wel ghedaen: Want hy sal (die Prijs, Eere moet ontfaen)
Met een soet, vrolijck Enghelijck gheschal Seynden al vanden hooghen Hemel saen, Eenen Trooster hier in dit Eerdtsche dal, Die my, siet, openlijck verlossen sal, Ia tot mijnen Eewighen Behouwe, En hoeden my al Uoor vreesselijck Ongheval, Deur sijn Godlijcke Goetheyt, en Trouwe.
Gaende, moet ick onder haer verkeeren Rouwichlijck, die veel beter Leeuwen dan Menschen, schijnen te zijn, vol Oneeren: En ick moet slapen erm ellendich man, Tuschen die quaey rasende honden, dan Boosheden vol, welcker Tanden int schijn (Naer ick, by Redenen, ghemercken can) Den langhen Spiessen, midts haer boos Uenijn, En den vierighen Pijlen ghelijck zijn, En voorts haer Tonghe den scherpen Sweerde Wel ghelijckt in fijn, O stercke Godt, Haere mijn, Thoont v Moghentheyt doch hier op d'Eerde.
Sy hebben daer gheleydt mijnen ganghen Een vyandelijck net, nochtans en bin Ick daer niet in ghestrickt, oft gheuanghen, Uoorts, naer Dauids sterck, hoochweerdich bekin, Eenen diepen Moordtcuyl, naer haren sin, Hebben sy ghegrauen, dooflijck verspiet, In mijnen rechten voetpat, maer daer in Zijn sy (O Heere) niet daer al doorsiet) Selue zeer diep gheuallen, en ick niet,
Afgrijsselijck al om haer bederuen, T'is also gheschiet: Wee, wee, wee, Pijne, Uerdriet, Sullen sy daer eewichlijck beeruen.
O Godt, ick ben vrolijck om dees dinghen, Mijn Herteken dat is zeer wel bereyt, Daerom wil ick nu reyn vreucht voortbringhen, Deur al dese groote saken voorseyt, En uwer Conincklijcker Maiesteyt, Gheestelijck lofsinghen, voor yemant el, En v ouergroote Rechtveerdicheyt Prijsen: want siet, ick ben ghetroost heel wel, En v oock ionstich metten Psalter snel Uan Thien snaren, bouen al lauderen, En naer s'Gheests beuel, U op t'soetste Musijck spel, Conincklijcke Liedekens quinckeren.
Met Eerweerdicheyt, ick voor v kniele Mijn God, mijn Toevlucht, mijn Hope, mijn Licht: Ontwaeckt, staet op, verrijst, O mijn Siele Wordt wacker, en v t'eenemael opricht: O ghy reyn edel Luyte blijschap sticht, O gulden Herpe, ouersoet gheclanck, Speelt nu Liedekens soet, constich ghedicht, En schinckt Godt bouen al, Eere en Danck: Wamt voorwaer, ick sal hem eenen Loffsanck Singhen, oock een Nieu Liedt, sonder vlecken, Uan Acht Ueerskens lanck, En soo lieflijck, vry en vranck, Den lustighen Dagheraet opwecken.
O Godt, ick sal v Ghebenedijden, Grootmaken, dancken altijt, t'is wel recht, En uwen soeten Name belijden Uoor alle t'Uolck, als v ootmoedich knecht, Met een open Herte, reyn, goet, en slecht: Want v Bermherticheyt die is soo groot, Dat sy haer tot aen de Hemelen hecht, En v Waerheyt vry, voor al ts'Uyants stoot, Die reyckt daer tot aen de wolcken, dats bloot, D'welck ick voor al ghelooue waerachtich, O soet Hemels Broot, Spijst mijn Siele inder noot, Weest ws eewichs Uerbonts doch ghedachtich.
Cookies on Poetry Cove