Mechelen. Peoene. Laet groeyen d'Lindeken.
ALle t'ghene dat wesen, en ghedueren // wilt, Tselfde begheert Een te zijne: in wat stede Eenheyt ghewęerdt wort, oft deur quaet berueren // smilt, Gheen dinck en can blijuen, noch wesen in Urede, Daerom snaket van Natueren nae Eenhede: Waer dees oprecht is, daer is een ouervloetheyt Uan Rusten: want sy versterckt elck goede Sede, En verdrijft de quade: Eenheyt en Goetheyt Zijn een Wesen, daer elck Landt gheruste Soetheyt Wt suyght: Goetheyt, dats salicheyt, dees onverscheen Is de substantie Gods, d'eewighe Uroetheyt, D'Eynde alder dinghen: en midts datmen gheen Dinck beghęren mach, dan in soo veel ghemeen Alst goet is: oft het moet gans (al soomen aenschout Daer d'Eenheyt faelt) te niete gaen groot en cleen, Als van haren Hoofde berooft: soo segh ick stout, D'Wesen der Eenheyt goet, elck lant in Rusten hout.
Waer Eenheyt niet en is, en can gheen wesen zijn Dwelck men mach Goet noemen: want t'Godlijck ghehinghen Schiep eerst wesen, daer nae Eenheyt gepresen // fijn En Goetheyt tsamen: cause alder dinghen Uan hem al Goet gheheeten, int volbringhen Elck haer propre Natuere: dus hebdy voorwaer Dat d'Wesen der goeder Eenheyt sonderlinghen T'hooft van Rusten is, en sy can elck Lant, dats claer, Deur haer Goetheyt, wel in Ureden houden: en daer Dees faelgeert, sietmen sulcx deur Onruste laken: Want waer gheen Eenheyt en is, daer moet openbaer Meerheyt wesen, tweeschillinghe in veel saken: Den Landen daer d'Eenheyt scheet sal ghequel naken: Deur diuersche veranderinghe werdt verspout Ghelijckheyt, en onverandertheyt maken Eenvoldighe sterckte, daer dees is, niet en grout, D'Wesen der Eenheyt goet, elck lant in Rusten hout:
Wat mocht den Landen beters toeghecomen // dan Een oprecht Wesen, borgherlijck Regiment, Dwelck d'Ondersaten goetwillich vervromen // can, En houwet al in Rusten zeer conuenient: Maer een Rijck, dat deur eenich discoorts accident Gescheurt wort, moet mits fauten der Eenheyt vergaen: Want ghelijck by Accoorde, alle dinghen jent, Hoe cleene groot worden, en in vrientschappen staen, Soo sietmen van wesene groote dinghen saen: By Discoorde in desolatie sneuen, Want deur d'onledich gheschil, comt den Landen aen Ghevecht, Destructie, Schreyen en heuen,
Nu diuerscheyt: Eenheyt, en Goetheyt verheuen Moeten in wesen zijn, eermen yet, ionck oft out, Goet, Quaet, Ruste oft Onruste hier int Leuen Noemen mach, dan beuintmen die weynich betrout, D'Wesen der Eenheyt goet, elck lant in Rusten hout.
Cookies on Poetry Cove