Barbara per Aelst. Wie ducht, ick hope.
MEN siet de Werelt in groote Turbatie, Uol Altercatie // is nu elcke Stede, Welck doen ons sonden teghen Godts gratie, Die wy daghelijckx doen s'onser blamatie,
Sonder Fraudatie // met onreynder Zede, Wie houdt nu Eendracht, Pays, Liefde, oft Urede? Elck met Cains Nijt groot is ontsteken: Achitophel blijft noch obstinaet waerhede, Saul sijnen vader vervolcht t'allen weken, De valsche Iezabel dreycht met quade treken Helyam te dooden, d'welck ick moet beclaghen: Abimelech eer soeckende vol ghebreken, Doot sijn seuentich Broeders sonder naer vraghen, En liefde tot God die elck behoort te draghen, En tot sijnen Naesten, acht elck zeer cleene, Nochtans houdt in Rusten de landen by vlaghen, Liefde tot God, en den Mensche reene.
Amans hooueerdicheyt baert haer nu crachtich, Balaam sachtich // aenueerdt ghelt met hoopen, Achab sijn loosheyt is noch indachtich, Dies Naboth de doot hier door warachtich Helas zeer clachtich // niet can ontloopen: Iacobs Kinderen Ioseph vercoopen, Dies Iacob van rouwe bynae waent steruen, Holofernes den Wijn noch drinckt met stoopen, En versmoort in sijn sonden tot sijn bederuen: Sennacherib sijn gramschap niet wilt afkeruen, Maer doodt noch menighe met sinnen obstinaet: De Rechters van Ierusalem menichweruen, Om dat sy niet moghen volbringhen haer quaet, Strijcken onrecht Uonnisse, peyst dan hoet gaet, Hier door zijn de landen dus ghestelt in weene, Maer in Rusten canse houden vroech en laet, Liefde tot God en den Mensche reene.
Wie is nu met Dauid sprekende met monde, Wt rechten gronde // voldoende iolijselijck, Ick wil v beminnen Heere t'allen stonde, Want ghy zijt mijn sterckheyt, soo ick self orconde, Ghy gheneest elcx wonde // vuylen en afgrijselijck: Paulus veel liefden was bewijselijck Christo en den Mensche als d'opperste Goet, Soo oock Ioannes wel is aduijselijck, Elcken daer toe vermanende met volder spoet: Want Liefde is een Fonteyne zeer soet, Daer af dat in Prouerbijs staet gheschreuen, In v straten sal loopen ws waters vloet, Gheen Uremde en sal dat meer aencleuen, Dus wilden wy ons alle tot Liefde gheuen, Pays waer ouer alle landen int ghemeene, Want in Rusten can houden alle die leuen, Liefde tot God en den Mensche reene.
Cookies on Poetry Cove