§ Liedeken.
DEn vyant leyt sijn laghen, En wilt ons daerin vaen, O Heere wilt ons bystaen, Ghy cunt hem wel veriaghen, Als ghy hem doet vermaen, Moet hy al van ons gaen, Deur v Woordt bloot // crijcht hy den stoot, Dat hy zeer haest moet vallen, Laet v beloften groot, Blijcken ter noot, In dit conroot, Eer wy gheheel vergallen.
Zijt alleen ons fundament, Dat wy op v funderen, Sterck eer wy mineren, Ghy verlost ons torment, Wie can ons accuseren,
Als ghy v Hant // sterck en vaillant, Ons lieden wilt toe steken, Dan sullen wy den Bant Uan den Uyant Aen elcken cant Zeer snel om stucken breken.
O Heer, wilt ons doch gheuen Uerstant deur uwen Gheest, Op dat ghy wordt ghevreest, En nae v Woorden leuen Wy Menschen minst en meest, Soo commen wy ter feest, In v bevrijt // die Heere zijt, Sullen wy logeren, Soo zijn wy wt den spijt, Uan t'Uyants nijt Sonder verwijt Moghen wy prospereren.
Sy prospereren Heere, Die leuen nae v Woort, Dat gheeft henlien Confoort, Al volght de Weerelt zeere, Om hebben heur versmoort, Sy doet als eertijts voort Haer vader dé tot elcker sté, Wilt sy v hoopken plaghen, Wy segghen Heer deur bé, Bekeertse mé, Gheeft hun den Uré, Haer Sonden wy beclaghen.
Al is den Sondaer sondich, Iondt hem v Gratie goet, Deur v Belofte soet, Die ghy volbrocht Rootwondich, Aen t'Cruyce met v Bloet, Den Sondaer tot voorspoet, T'is al volbracht // spraeckty onsacht, Dat van my is gheschreuen, Waer deur des vyants macht, Uerlieft zijn Cracht, Ws Naems gheacht, Moet eewich zijn verheuen.
Uwen naem werdt ghepresen, Tot inden hoochsten graet, Soo daer gheschreuen staet, Dat hy sal eewich wesen, Die in v weghen gaet, Hy vindt gherechtich saet, En spruyten fier // die gheen dangier En vreesen, doch en schouwen, Al is der Weerelt ghier, Sterck int bestier, Met Sweerdt en Uier, Godt sal sijn Leden houwen.
Godt is vremdt in sijn Wercken, Wonderlijck soomen siet, Soo dat dit al gheschiet Ons Menschen tot verstercken, Die swack zijn als een riet, Met pijn en swaer verdriet,
Neemt af den last // die ons aenwast, O Heere van hier bouen, Op dat wy als den mast Blijuen staen vast, Den Gheest ghepast Moet Heer v altijt louen.
Lof Prince der Princieren, Ghy moet ghelouet zijn, Nu, en tot elck termijn, Ghy ondersoeckt de Nieren Tot smenschen herte fijn, Schinckt ons leuende Wijn, Midts dat wy broos // zijn sieck altoos, Deur Adams quaet orboren, Dwelck Eua eerst vercoos De Doot zeer boos, Deur t'Serpent loos, Heer, laet ons niet verloren.
Cookies on Poetry Cove