Antwerpen. Olijftack. Ecce Gratie. Wie ducht, Ick hope.
DAer zijn veel saken buyten smenschen verstant, Die Ruste verwecken, en doen vergaren, D'eerste is, dat wy hebben Liefde abundant Tot Godt den Uadere almachtich, want Paulus leert deur des heylichs Gheests verclaren, Weest sorchfuldich Broeders, en wilt bewaren Die eenighe Ruste, daermen op mach bouwen, Laet den Brandt der Liefden wt v openbaren,
Soo sal dan Godt oock Ruste met v houwen, Wie dat anders doet, het sal hem berouwen, Soo deur Hieremias spreeckt, het Godtlijck graen, O Ierusalem, hoe sietmen v vercouwen Inde Liefde, die ghy Godt moet zijn onderdaen: Wee v, spreeckt Godt, ghy sult punicie ontfaen, Midts dat ghy hebt verlaten die Liefde crachtich, Hier deure salt d'Landt in sijn Rusten blijuen staen, Ghehoorsaem d'Ouerste, met Liefde, eendrachtich.
Hoe soumen connen, oft moghen volheerden, Het Landt te houden in Rusten perfect, T'en zij dat wy ons Ouerste in eerweerden Eewich houden, en met haer aenveerden De eendrachtighe Liefde, die heur cracht bestrect Tot heur Ouerste, de welcken sy is subject, Wel wetende, dat sy zijn Gods dienaers bekent, Inghestelt deur Godts Ordonantie correct: Dus gheen beter Remedie voor ooghen present, Om d'Landt te houdene in Ruste gheprent, Dan Ghehoorsaemheyt, met Eerbiedinghe certeyn, Want daermen d'Ouerheyt niet en is obedient, Daer wederstaetmen Godts Ordonantie reyn, Ia, Godts Ghebot: dus die dit achten cleyn Sullen in Onrusten altijt zijn warachtich: Maer gheen bequamer in swerelts pleyn, Ghehoorsaem d'Ouerste, met Liefde, eendrachtich.
Ghehoorsaem d'Ouerste, met Liefde eenpaer Tot malcanderen, als broeders, in deuchden befaemt, Soo sal Ruste naken, weest dit seker voorwaer, Als Christus seyde, volght mijn Ruste naer,
Tot sijn Discipulen, weest vlijdelijck versaemt Met malcanderen, en in Liefden ghenaemt: Dus moeten wy oock in Liefden triumpheren, Maer alder eerst tot Godt, diet bouen al betaemt, Daer nae tot ons Ouerste, dit laboreren En waken voor ons, sy haer dus verneren, Ia, sullen oock redene voor ons gheuen: Dus zijn wy se schuldich t'obedieren En onderdanich t'zijne in haer aencleuen, Oock dat wy met malcanderen in Liefden leuen, Soo sal d'Lant wel blijuen in Rusten sachtich: Dus segg'ick gheen betere int Lant verheuen, Ghehoorsaem d'Ouerste, met Liefde, eendrachtich.
Cookies on Poetry Cove