§ Liedeken op de wijse,Een ionck Heerken dede my vraghen.
OCh looft den Heere mijn Siele,
Met grooter Danckbaerheyt,
Want oft ick in Sonden viele,
Soo is den Heere bereyt,
Die voor sijn Sonden schreyt.
Hy is zeer vriendelijcke,
Dus meuchdy hem louen wel,
Sijn Goetheyt is oneyndelijcke,
Want hy en is niet fel,
Dus loeft hem met Sanck en Spel.
Hy is lanckmoedich en ghenadich,
Want ons en is niet gheschiet,
Nae ons Sonden, en is hy ons niet versmadich,
Hy en ghedinckse niet,
Want hy helpt ons wt verdriet.
Alsoo bermhertich als eenen Uader,
Is ouer sijn eyghen Kint,
Soo bermhertich is hy allegader,
Die hem vreesen, die versint,
En dat is sijnen Urient.
Want alsoo hooghe als bouen der Erden
Den Hemel hooghe staet,
Laet hy sijn Goetheyt ghewerden
Aen die hem vreesen, sonder verlaet,
En suchten voor haer Misdaet.
Alsoo verre als Oosten en Westen,
Al van malcanderen gheet,
Soo verre doet hy ons sondighe resten
Uan ons, wijt en breet,
Den ghenen diese zijn leet.
Hy kent, en hy weet alleene
Waer af wy zijn ghemaeckt,
Uan tghestof der Eerden ghemeene,
Zijn wy gheschapen naeckt,
En als Hoy ons Lichaem laeckt.