Den Bloeyende Wijngaertrancke tot Berchem. Niet sonder Godt. Ongheleert, verkeert.
DAer Eendrachticheyt regneert wel den Lande hier, In, en met een warachtige Geloofweerdich, Met zijn te vreden dat die Heere hem verleent fier, Dus alle rechte Christen int Gheloof cloeck gier, Wacht v voor Onrust en Tweedracht eerdich, Maer thoont elck een rechte Liefde volheerdich: Want waer rechte Liefde is, en Betrouwen In God is, daer is seker Gods gheest rechtueerdich, En die Ghenade vloeyt daer wt sonder flouwen, Want de Liefde die dringt, en wilt bouwen, Iae, en arbeyden nae den Wille Godts minjoot, Waer aff sy Ghenade begheert te houwen: Want d'werckt Salicheyt in lijden en steruen bloot: Dus zijt nu elck een lanckmoedich in Liefden groot, Met Rust en Urede in dat Ghelooue vloet, Soo dat de Landen in Rust houdt van wederstoot, Elck met tsijne te vreden, int Ghelooue goet.
Dus elck zij te vreden Leecke, ende Clercken, Met tghene dat ghy van God ontfangt eenpaer, Soo mach de Liefde in alle Landen wercken, En die Eendrachticheyt regneren en stercken, Op dat die Eerde vol zij van Godts goetheyt claer: Want soo hooghe als den Hemel voorwaer, Bouen d'Eerde is, soo laet die Heere sachtich,
Sijn goetheyt gheworden, ouer die sonder vaer Sijnen Naem vreesen, en beminnen warachtich: Want die hem aenroept en bid, is hy ghedachtich, Wilt nu alle Tweedracht tot deser spatie Schouwen, en maken ons in Godts liefde deelachtich Daer in Erfdeel hebben sonder fallatie, Ontvliedende der Ghiericheyts fundatie, Te vreden tzijne, in Welvaert en Teghenspoet, Soo rusten de Landen met Iubilatie, Elck met tsijne te vreden, int Ghelooue goet.
Soo wanneer dat gheloouich Herte reene, Sonder s'Menschen werck is ghereynicht gloedich, Soo ghiet die heylighe Gheest in groot en cleene De Godlijcke Liefde sonder Onrust gheene In dat reyn gheloouich Herte spoedich, Soo wort dan den Gheloouighen ootmoedich, Met den heylighen Gheest beuesticht vol Ureden, Dan werckt dat Ghelooue deur de Liefde bloedich, Dat ter Eeren Godts ende sijns Naesten leden, Te dienste mach comen morghen oft heden, Alsoo brenghet Ruste den Lande present: Maer waer t'Ghelooue niet en is reyn van Seden, Dat is niet dan een luyende Metael bekent In d'Ooren clincken, als Paulus schrijft excelent, Maer wilt met berou van herten gheloouen vroet, Soo can men de Landen in Rust houden ient, Elck met tsijne te vreden, int Ghelooue goet.
Cookies on Poetry Cove