Het bijthakken.
Als de winter is gekomen,
Lust tot nieuwe vreugd verwekt,
Ziet men al de breede stroomen
Met een vloer van ijs bedekt.
Maar nu 't water is verborgen,
Geeft men van verstand bewijs:
Om voor brandgevaar te zorgen,
Hakt men menig bijt in 't ijs.
Weest voorzigtig in 't bijzonder,
Gij, die daar uw voeten rigt;
Want gij raakt wel schielijk onder.
Maar weêr boven niet zoo ligt.