Op de wijse: Onlancx ghingh ick spaceren. Lestmael hoort mijn verclaren Om vreught te openbaren, Sonder eenigh beswaren, Op d’water ick laveerde: Lustigh spronghen de baren Ick ghingh my mede paren, Om na Lillo te varen, Met de ghereformeerde: Sy setten my aen’t boort En seyden onghestoort, Compt vrient met ons en hoort, Naer ’t rechte Godes woordt, Dat u onse trauwanten, ‘Ksou segghen Predicanten, Sullen in’t herte planten, Doet vry na heuren raet, ‘Tsal wesen t’uwer baet. Ick ben in’t schip ghetreden Ick dacht nu crijgh ick heden Materie met reden Om u de cap te vullen: Sy hebben my ghebeden Compt vrint sit hier beneden, Maer eer ick wist de seden Begonsten sy te brullen, Ick sach nu daer dan hier Deur dees vremde manier, Sy maeckten groot ghetier Tot dat sy quamen schier Veur Lillo sonderlinghen Daer lieten sy heur singhen
Op’t landt sach ickse springhen, Ick spronckse lustigh naer, Ten viel my niet te swaer. Als wy met cloecken sinnen, Quamen te Lillo binnen, ‘Tspel ghinghmen daer beginnen, ‘Twas tijdt van predicatie, Vrienden en vrindinnen Begonsten my te kinnen, En baden my uyt minnen Gheluck en salutatie, Menighen beroyden haen Heeft daer sijn best ghedaen, Om my seer wel t’ontfaen, Terstont quam daer seer saen, D’aelmoessenier waerachtigh T’Antwerpen oock woonachtigh, Die quam aldaer seer prachtigh, Met den scheilen knaep, Hy sach wreedt als een schaep. Terstont sach ick beneven, Den Predicant beseven Staen op den stoel verheven Als eenen joncker lustigh, Hy wist het hem soo te gheven: Vrienden daer staet gheschreven, En wilt suchten noch beven, Maer stelt u herten rustigh, Zijt gherust dach en nacht Eet en drinckt, zijt wel bedacht, Want Christus hier op acht Die hevet al volbracht. Al weat de papen prasen Ten zijn maer visebasen, Sy doen de menschen rasen, Sy sluyten joncker geus,
Den hemel veur den neus. De Religieusen quamen Hem inden sin by namen, En sey hoe datse samen Schooren den rock des Heeren. Derf hy’t hem niet wel schamen Sulcken leugens te ramen, Om datse naer ‘tbetamen Draghen besondere cleeren, Elck een dit dit noteert Seght my onghefailleert, Ist qualijck ghestoffeert En oock ghepractiseert, Sulcken leughens sonder stooren, Wast volck al moet om hooren Sy buyghden noch haer ooren, Maer siet den dullen cop En hiel daer me niet op. Hoort toe als de ghehulde Hoe dat het calf noch brulde, Ghelijck de onverdulde Dees leughen ghingh noch grover, Eenen Priester t’sijnder onschulde, Soo dickwils den kelck vulde, Tot dat hy heel versmulde En viel van achter over: Noch swoer hy op sijn trouw Van een goede jonckvrouw, Die gaen te biechten souw, Den biechtvader niet en wouw Haer gheenssins absolveren Oft moest hem contenteren, En terstont asseureren, Twee hondert gulden ghepast; ‘Tzijn leughens diemen tast. Onsen Heer sonder vermijen,
Die woud’ by gaen bestrijen, Wie soud’ hem toch verblijen In alsulcke ghesellen: Christus sprack hy ten tijen, Al naer sij dierbaer lijen, Smaeckte sonder vermijen De bitter pijn der hellen. Ick dacht och lieve Heer, Is dit de rechte leer, Die sy prijsen soo seer, Doen nam ick mijnen keer, En wilde van daer scheyden, ‘Twas vrient wilt noch wat beyden, Dan wilt u Godt gheleyden, Draeght dees twee Psalmen met, Sy zijn suyver en net. In maniere van spreken, Heb ick met loose treken, Dees twee Psalmen ghesteken In mijnen boesem cleyne, Sy begonsten te leken, Ick hebber naer ghekeken, Ick was by naer besweken, Al van den stanck onreyne, Die my daer af vernam, Doen was ick alsoo gram, Maer als hy naer den stam, By ander Psalmen quam Begost hy soo te stincken, ‘Tsal my noch langh ghedincken, Ick moeste eens gaen drincken, Een tuyghsken alsem wijn, Daer med’ verginck de pijn. Prince schout dees erreuren, Ick seght u van te veuren, En wilt u oock niet speuren,
[Noot van de redactie: pagina 129-130 ontbreken in het origineel]
Om naer Lillo te loopen, Het zijn duyvels humeuren, Godts woordt sy heel verscheuren, En met de tanden leuren, Oprecht het vel afstroopen. Houdt u aen’t vast ghemerck, Dat is de heylighe Kerck, Die deur Godts wonder werck, En sijn belofte sterck, Allen de helsche seughen Daer teghen niet en meughen, Ten baedt schimpen noch leughen Want haer is toegheseydt D’eeuwighe vasticheydt. N.P.
Cookies on Poetry Cove