Op de wijse: Wilhelmus van Nassouwen, &c. Wilhelmus nu verheven Al in des hemels throon, Een Prins was quaet van leven In Aquitanien schoon. Hy was wreedt van nature Tot elcken cleyn en groot, De Heylighe Kercke pure Bracht hy in grooten noot. Met grooter tyrannije Heeft hy ghegouverneert, Bisschoppen en clergije Seer langh ghepersequeert Tot dat hy wonderlijcke Deur Bernardum wiert bekeert, En heeft ootmoedelijcke Saechtmoedicheyt gheleert. Bernardus is ghecomen Met ‘tHeylich Sacrament Tot hem sprack metter vromen, Siet hier u Godt present,
Ghy hebt ons goet vermanen En smeecken lang veracht, Maer hier zoo sult u schamen Veur u richter groot van macht. Hy en cost niet langh verdraghen Godts teghenwoordicheydt Maer wiert ter aerde gheslaghen In’t hert tot als bereydt. Men hoorde hem stracks versaken Sijn veurleden misdaet, Oock wilden hy gaen laken Dees valsche werelt quaet. Hy heeft hem gaen begheven Deur Bernardus bevel, Tot een seer stranghe leven En droegh een pantcier fel, Met vasten en ghebeden Al in der wildernis Heeft van sijn quade zeden Ghecreghen sijn remis. Oock heeft hem Godt almachtich In gratien wel ontfaen, En oock deur hem warachtich Mirakulen ghedaen, Soo is hy na veel lijden Gheraeckt in Hemelrijck, Daer hy hem sal verblijden Den Enghelen ghelijck. O al die zijt gheweken In sonden openbaer, Versaeckt al u ghebreken, Wilhelmum volght doch naer. Godt sal hem wel ontfanghen Die penitenci doet, En schencken met lofsanghen, Het onverganckelijck goet. F.G.S.B.
Cookies on Poetry Cove