Op de wijse: Si c’est pour mon pucellaged. Waer u liefde alsoo pure Valsche weirelt als ghy thoont, Soo waer ick seer wel gheloont Van alle mijnen arbeydt sure: Maer ick vinde metter daet, Dat u liefde haest vergaet. Ghy bemint maer naer den schijne All’ u dienaers sot en dwaes, Hen dunckt sy voelen groot solaes: Maer eylaes in cort termijne Laet ghy hen seer desolaet, Want u liefde haest vergaet. V liefde word’ seer wel gheleken By den beker schoon van gout, Die ghy schenckt met boosheyt stout: Schriftuere weet daer van te spreken, Dat hy den dorst niet en verslaet, Want u liefde haest vergaet.
Die daer van heeft derren drincken, Meynt het zal hem helpen fijn, Maer ten is niet dan venijn Al schijnt hy schoon te blincken, Salich is hy die’t verstaet, Dat u liefde haest vergaet. Ghy en zijt oock nietr zoo rijcke Als ghy veur u minnaers schrijnt, Vwen rijckdom die verdwijnt, En verandert al in slijcke, Dan soo volght den armen staet, Want u liefde haest vergaet. V wellust, ‘tis goet te mercken, Die en is oock niet zoo soet, Maer ghemenght met bitter roet: En als comt den loon nae wercken Dan maeckt sy ons desperaet, Want u liefde haest vergaet. Ghy verheft tot grooter eeren, Die u willen volghen naer, Maer ‘tis cond en openbaer, Dat de cans met hen sal keeren, En sy vallen vanden graet, Want u liefde haest vergaet. Ghy loeght my soo lustigh aene, Doen ick u te dienen plach, Ick en hadde gheen verdrach, Ick moest doen naer u vermaene, Nu merck ick aen u ghelaet, Dat u liefde haest vergaet. Waer zijn u beloften schoone, Die ghy deedt met woorden jent. Och had ick u noyt gekent Noch gehoort naer uwen thoone ‘Twaer tot mijn der sielen baet, Want u liefde haest vergaet.
Wie beminnen wil den Heer, ‘Sweirelts liefde moet afgaen, Oft Godts vyant wort hy saen En bedroghen alzoo seere: Dus ontfanckt nu mijnen raet, ‘Sweirelts liefde haet vergaet. F.G.S.B.
Cookies on Poetry Cove