Op de wijse: Fortuyn ghy draeyt my teghen. Dominicus verheven Staet ons ten toon, Die deur sijn heylich leven En deughden schoon, Dus dient tot een patroon En als een exemplaer Diemen behoort te volghen naer. Als sijn deughtsaeme moeder Van hem ginck groot, Den Heer was haeren behoeder In alle noot. Sy veursach wonder bloot Van haer heylighe vrucht In haeren slaep deur ’s gheest ghenucht. Eenen hondt sach sy waken Deur haer ghesicht Met een tortse in sijn kaken Brandende licht, Hier deur werdt sy ghesticht Dat heur vricht over al Soude verlichten d’aertsche dal. Als dit kint met verlanghen Gheboren was, ‘Theeft sijn Doopsel ontfanghen Neerstich en ras, Men sagh op’t selve pas Een sterre dit vast ghelooft Blinckende claer boven sijn hooft. Als hy nu was ghecomen Tot sijn verstandt, En in sijn cracht ginck vromen
Seer goederhandt, Godts liefde bleef gheplant In sijn hert bequaem Waer deur hy Godt was aenghenaem Wie soud’ den lof verclaren Van desen man, Die van sijn jonghe jaren Sijn vleesch verwan, De wereldt ons tyran Met den duyvel vol nijdt: Salich is hy die wettich strijdt. Hy was seer egoet van gronde Sijn leven lanck, Wachtende hem van sonde Door’s vleesch bedwanck, Godt gaf hy lof en danck In alle teghenspoet Wel moet hy varen die wel doet. Den armen met vercloecken Heeft hy besocht, Sijn cleeren en sijn boecken Daerom verkocht, Hier me soo hy best mocht Heeft hen in noodt versien. Liefde doet veel deughden geschien Hy ginck stichten en leeren De ketters quaedt, En tot ‘tgheloof bekeeren Deur wijsen raedt, Hy badt oock metter daed Deur de verdoolde meest, Al deur de cracht des H. Gheest Desen heylighen stichter Deur sijn vermaen, Was der sielen verlichter Sonder belaen,
Daer by heeft hy ghedaen Waer dat hy heeft gheweest, Veel mirakulen soomen leest. ’T roosecransken lof-weerdich Om te bidden net, Heeft desen man rechtveerdich Eerst ingheset, Daermen den Heere met Sijn moeder me vereert, Liefde tot Godt hier deur vermeert. Als hy veel goede daden Hadde volbracht, Deurgaende ‘swerelts paden Wijs en bedacht Hy heeft in’t lest betracht, Met sijn lampen bereydt D’eeuwighe vreucht en salicheydt. Laet ons ootmoedich wesen In onsen staet, En roose-hoykens lesen Met devoot ghelaet; Sy comen ons te baet Om winnen het eeuwich goet, Daer alle mensch na trachten moet. Om dit goet te besporen By Godt den Heer, Moeten sijn uytvercoren Met lof en eer Aenroepen ‘telcken keer Om hulp en bystant fijn, Want sy ons advocaten zijn. O glorieuse Vader Dominee, Bidt Veur ons allegader Om rust en vre, En dat wy sondaers me
Van Godt ghenade ontfaen, Heylighen vrient wilt ons bystaen. A.I.
Cookies on Poetry Cove