Op de wijse, als het voorgaende.
Christus wilt uyt visschen gaen,
Naer de visschen onberaen,
Die stom swemme // vol beclemmen,
Inde wilde woeste zee,
Sonder te weten van haer wee.
Daer d’een golve d’ander stoot,
En deur burlen winden groot
Dien haer stranden // doen op sanden:
Daer sy blijven waterloos
En versticken veur altoos.
Och dat sietmen in’t ghemeyn,
Groote visschen slocken ‘tcleyn,
En de snoecken // altijt soecken:
In haer holle kaken wreet
Te happen ‘tvisken eer het weet.
Werpet dan de netten uyt,
Op de rechter sijd’ der schuyt,
Ghy sult crijghen // end’ in rijghen:
Sulcken grooten hoop van vis
Dat ghy sult sien wie by u is.
Christus den Heere vol ghenaet,
Die sijn schepsel niet en verlaet,
Veel dienaren // die vergaren
Seyndt hy uyt, die vanghen ras
Den sondaer die in’t wilde was.
Haer net is Christus heylich woort,
Dat seer verre wort ghehoort,
O gheluckich end’ ondruckich
Is den sondaer veur ghewis,
Die in Godts net ghevanghen is.
Hy en sal dorsten tot gheen tijdt,
Maer sal swemmen heel bevrijdt,
Inden vijver // deurst verdrijver:
Naer het lant sijn dierbaer bloet,
Veur ons ghestort heeft overvloet.
A.I.