Op de wijse: Om een die ick beminn’, leu’ ick in rauwe. Godts uytvercoren Bruyt, Vyt reynder minnen; Dherteken ontsluyt Laet Christus binnen, Der werelt liefden wilt daer uyt verjaghen, S’en is u erve niet: Door haer naeckt u verdriet, Haer blijschap als een riet Moet u mishaghen. Haer stricken soeckt t’ontgaen In dit kort leven, Godt sal u oock bystaen En niet begheven, Den tijt is kort dat sy u can vermaken: Zijt ghy in Godts bedwanck Hoe vol fenijns en kranck Dat oock is haeren dranck Sult ghy wel smaken. Dus zijn sy sot, en dwaes, En onberaden, Die soecken ’s weirelts aes Vol booser daden; Die sal hetg soet seer haest versueren Want dat is haer manier, Dat sy met valsch bestier Brenght doch haer minnaers hier Tot ’t eeuwich trueren. Tot ‘sHemels bly jolijt Hebt groot verlanghen, En peyst dat ghy hier zijt Als een ghevanghen:
Soo sult ghy blijdelijck altijt versaken Het quaet dat Godt mis-haeght, In al dat Godt behaeght Sult u als suyver Maeght Altijdt vermaken. Maeckt los der Sonden hant, Heft op u sinnen Al tot u Vader-lant, Wilt dat beminnen: Met deuchden schoon wilt hier u siel becleeden, S’ont-gaet ghy druck, en pijn, Met Godts vrienden divijn Gheniet oock sijn aenschijn Hier naer met vreden. O Coninck triumphant Schoon Prins verheven, V Coninckrijck playsant Wilt ons toch gheven Als wy van dese werelt moeten scheyden, Dat wy in ‘sHemels troon Altijdt met nieuwen toon V loven t’onsen Loon Met groot verblijden. AE. Z.
Cookies on Poetry Cove