Op de wijs, als’t beghint. Het viel eens hemels douwe In een kleyn maeghdeken Ten was noyt beter vrouwe, Dat ded’ een kindeken, Dat van haer was gheboren, En sy bleef maghet fijn: O maghet uyt-verkoren, Lof moet u altoos zijn. Die maghet ghinck met kinde, Gheen swaerheydt hinck haer aen, Als Ioseph dat versinde Den goeden weerden man: Hy docht’ ick wilse laten, Den Vader ben ick niet, En trecken mijnder straten, Eer my schande gheschiet. Al van des hemels throone Sprack jem den Enghel aen, O Ioseph Davids Soone
O uytverkoren man, Blijft toch beyde te gader, ‘Tis boven natuere kracht Dat Godt almachtich Vader, In haer dus heeft ghewracht. Den Keyser groot vab machte, Heeft een ghebodt ghedaen, Het volghend’ het gheslachte Elck naer de stadt moest gaen Van daer hy was ghebooren, En brenghen sijn tribuyt Dat dedemen daer hooren, En roepen overluyt. Maria Ioseph mede, Quamen te Betlehem waert, Want daer was Iosephs stede, Soo Schriftuere verklaert: Maer sy mocht nievers inne, Men wees haer altoos voort: Der Enghelen Coninginne En wierdt daer niet ghehoort. Daer naer hebben sy ghevonden Een huys seer dun ghedaeckt, Binnen soo korten stonden Hebben logijs ghemaeckt. Daer werdt de maghet moeder, Al sonder wee oft pijn, Van smenschen Soon en Broeder, Mocht hy ons naerder zijn? Hoe blij was sy van binnen, Aensiend’ haer kindt minoot, Sy was vervult met minnen, En leyt hem op den schoot. Sy kust’ hem aen sijn wanghen, Sy kust’ hem menichfout, Dat hy quam sijn ghevanghen
Verlossen jonck en out. Maria schoon fonteyne, Daer Godt sijn rust in nam, Bidt veur ons al ghemeyne, Iesus dat soete Lam, Dat hy ons in wil laten, In’t hemelsche palleys, Daer vreucht is boven maten, En liefd’ en soeten peys.
Cookies on Poetry Cove