De Appeldieven.
I.
‘Jongens, komt! dat is getroffen!
Jan de tuinman is niet hier;
In den appelboom geklommen;
Wat maakt toch een stuk drei, vier,
Waar zo velen welig groeijen?
Ja! zo spreekt gy onbedacht,
Maar 't zal u niet wel bekomen;
Want de tuinman houdt de wacht.
II.
Ha! zy zoeken nu een schuilplaats
Onder gindsche hooge sluis!
Maar de wakk're hond des tuinmans
Pakt er rasch een by zyn buis.
En, met een karwats gewapend,
Nadert ook de tuinman vlug,
Uit wiens oog men schynt te lezen:
‘Guiten 'k meet je straks den rug!’
III.
‘Wacht, gy, kleine deugenieten,
Reeds zoo vroeg volleerd in't kwaad!
Myn karwats zal u doen voelen,
Hoe het zulke knapen gaat.’
En nu is't: ‘o Wee! och tuinman!
Och! vergeef't ons deze keer!
Nooit meer zullen we app'len stelen;
Jan baas! nooit doen wy het meer!’