Wyze: Wat is ons al vreugd gegeeven.
Ja, gewis het huwlyks leven
Is met zaligheên doorweeven;
De echt verstompt het scherpst verdriet,
En de rampen klemmen niet.
een der getrouwden.
Kyk, het is nu vyftien jaaren,
Dat ik met myn' man mogt paaren,
En het is nog even groen:
Man lief! kom, geef myn een' zoen.
de man.
Wel zie daar - die drooge snaaken,
Die het eerlyk huwlyk wraaken,
Kennen 't waar genoegen niet,
't Geen ons huwlyks liefde biedt.