Op de Wijse: O schoonste Personagie.
1.VErdoolde wereltsheden, Wiens schoonheyts glans is cierlijck int aenschouwen, Vw' onghebonden zeden Verblinden ons door al te licht vertrouwen: Hoe langh sult ghy//met heerschappy De menschen dom verdwasen? Die door't vermaken//soo diep in wellust raken, Datse rasen?
2. V schichten seer fenynich Soect ghy den mensch vermomt int hert te pricken Soo dat ghy hem verdwynich Doet in de gloet van d'helsche brant versticken. V blijheyt, och! is valsch bedroch, En doet den mensche vallen. V loose treken, syn bitter in't opbreken Als de galle.
3. Wijckt van de Werelt prachtich, Staet af van prael, o mensch! die leyt verduystert In hoverdy amachtich, Met boose afgunsts banden vast ghekluystert. Vernieut 't is tijt//het oud' verslijt, Leght af u snoode daden: Ghy wert van sonden//in't nieuwe jaer ontbonden Van het quade.
4. Wilt Syons Bruyt aenvaerden, De morgen-Ster van eeuwicheyt verkoren, Ghesonden op der aerden, Israels pronck uyt Davids zaet gheboren. Dien grooten helt//die met ghewelt Den duyvel heeft betreden. Zijn Godheyts krachten, geluckelijc ons brachten Heylsaem vreden.
5. Dees volheyt van ghenaden, Sent Iehova in d'Hemel hooch gheseten. O mensch! wilt niet versmaden, Noch door verzuym dit achteloos vergeten. Ach ware Christi! niet meer en twist, Laet ware YVER groeyen: Soo sal 'tGheloove//u quade lust verdooven, En besnoeyen.
6. Laet ons dees Prins ontmoeten, Zijn jock is soet en lieffelijck te draghen: Danck-offert voor zijn voeten. Doet ware boet met een ghemoet verslaghen. Dit is het pat//o mensche! dat Ons inde laetste tijden, Voor Godes tooren//seer schrickelijck om hooren Sal bevryden. T. Hertogh. Yvert nae't recht.
Cookies on Poetry Cove