Op de wijse vanden 51. Psalm Davids, ontfermt u over.
I. DOen Godt den mensch na sijnen beelde schiep Int lustich oostich Eden soo wy lesen,
In kennis recht sijns Scheppers hooch gepresen, Maar door Slanghs list in sondens slaep ontsliep Pluckt de verboden vruchten koenlijck af. Waer door des Heeren gramschap gans verbolgen Keert over den mensch sijnen toorne straf, Maer sijn beloft van goetheyt men siet volghen.
II. Als door sijn schult, doodt, verdoemnis en hel Verwachtent was, krijcht uyt louter ghenaden Bewijs van Christ, die ons soud' ontladen, Als waren mensch van Sathans swaer ghequel. Doch niet altsaem, maer die na sijn goetheyt Hy hadt bekendt, voor datmen sach int ronden Des werelts gront door sijn wijsheyt gheleyt, D'welck het vernuft des mensch niet kan doorgronden.
III. Want Gods voorsichticheyt ons schijnt een waen Die't alles schept en maeckt na sijn behaghen, Oock selfs den Godtloosen ten boosen daghen, Ach wie zijt ghy mensch die wilt teghenstaen Gods moghentheyt, d'wijl den Potbacker maeckt Wt een klomp leem twee vaten, t'een ter eeren D'aer tot oneer, nochtans hem niemant laeckt. Wijckt van't vernuft, laet Gods wijsheyt u leeren.
VI. Ons borne selfs d'sprinck-ader die ons voet, Roept: comt tot mijn wiens sonden hem hert drucken,
Doch niet en kan, oft Vader moet hem rucken. Wijt het niet God, o mensch! u sond' het doet. Keert dan te rugh, u steenen hart besnijt, Vernieuwt u nu in't nieuw' Iaer t'uwer vromen, Bedenckt 'tgeboort uws Salichmakers wijt, Die inde wolcken weer tot ons sal comen.
V. Prinslijcken Godt, buycht onse herten nu, Geeft ons den geest der vernieuwinghe crachtich, Op dat de sond' int nieuw jaer wort onmachtich. Maeckt ons verschrickt van 'swerelts lusten schu. Ghenadich Godt u goetheyt is soo groot Die om ons schult u Soon doet weder comen, Door dijnen yver neemt ons in u schoot, Soo dat doot, hel, en duyvel wy niet schromen. P.A. Elck raept vvat.
Cookies on Poetry Cove