op de voys: Ick seg adieu,. wy twee die moeten scheyden. 1. TOud' Iaer vergaet, Nuwe wy weer ontfanghen, Nae dese daed Wy jarelijcks verlanghen: Maer 'twaernemen van desen dach Ick noyt in yemant recht en sach, Vermits tghewach//van kennis, ach! Ons hert' niet komt bevanghen.
2. Waer schort het an, Dat wy het oud' beminnen? En niemant dan Hemselven wil verwinnen? 'tSchort niet aen macht van onse Godt. O neen! maer 'tschepsel met hem spot, Dat wy nu tot//'s Hemels ghenot, Niet keeren onse sinnen.
3. Laetdunckenheydt Is d'oorsaeck van't verand'ren: Dees Kancker scheyt God en mensch van malkand'ren: Ia sy toont sulcken heyl'ghen schijn, Al wouse de deughd' selve zijn, En doet seer fijn//al sonder pijn De mensch in't duyster wand'ren.
4. Selfs Liefde grof Die komt ons staegh bekoren. En Eyghen Lof, Die tuytet ons in d'ooren. De Giericheyt nu Spaersaem heet. De Hoverdy, sinlijck ghekleedt: En het secreet//van elck zijn weet Is waerdich om te hooren.
5. De Eyghen baat Die schijnt ons te verrijcken. Qua wicht en maat Die heeten goe practijcken. Ontreeckenen van menich pont, Is maer een seer subtyle vont. Elcks tong en mont//zijn naesten wont, Al sonder ommekijcken.
6. Noch duysent meer Van dierghelijcke dinghen, Houden ons weer, Dat wy noyt Deughd ontfinghen. Dus blijft den aerdschen mensch verblent, Deur't ingheven van het Serpent, Soo dat ellent//den mensch verblent, Wanhopich doet ombringhen.
7. Ach! Princen sucht Over uw leven sondich: De Godes-vrucht Die sal u toonen grondich, Dat sulcken leven baert de doodt: Maer Yver goedt tot Deughde noot, Die kleyn en groot//in Abrahams schoot, Gods goetheyt maket kondich. C. Biestkens. VVie weet wanneer.
Cookies on Poetry Cove