op de voys: O slaep, o soete slaep duert langhe. 1. VErwoeste mensch, afkeerich tot het goet, Siet wat den Heer onwaerdich aen u doet, Verciert u met een gaef, Soo eel soo braef Zijn yver tot u treckt, En u sluym-slapich weckt, En u sluym-slapich weckt van sonden, Waer aen ghy heftich waert ghebonden.
2. Beweecht, beweecht door dees bedroefde tijt, Mits ghy u lijf soo gantsch onseker zijt: Want sien't u ooghen niet, 'tGheen nu gheschiet? Die huyden was ghesont Men morghen niet en vont: Men morghen niet en vont in: t leven, Soo kan de Heer zijn straffe gheven.
3. Zijn straf ghedreych en heeft by na gheen endt, Hierom, ach mensch! u misbruyck doch bekent: Of schoon u sonden zijn Met waerheyts schijn Besmet en root van bloet:
Doch Gods ghenade soet, Doch Gods ghenade soet verkreghen, Kan haest zijn straffe overweghen.
4. Want ooght eens hoe zijn gunst u liefdich lockt; Hoe kan u hert met boosheyt zijn verstockt? Hy heeft ons soo bemint, Zijn eenich Kindt Ghesonden mits den val: Waer door wy laghen al, Waer door wy laghen al ghedoken, 'tVerbont 'tgheen Adam heeft ghebroken.
5. Schuwt hoverdy, schuwt pracht, schuwt hooghe staet, Aenschout hoe hem God ghenoeghen laet In een stroo-dakich huys, Vol smart en kruys, En laet hem swaer en droef Zijn noodruft en behoef, Zijn noodruft en behoef ontbreken, V roem als huyden is ghebleken.
6. Ruckt af u prael, u kostelijck ghewaet, Suyvert u ziel, en met de Wyse gaet: Gheen tijdt versuymt, Noch vaeck'rich sluymt,
Vermorselt al u nijt, En offert hem met vlijt, En offert hem met vlijt u tranen, Die u tot boete staechs vermanen.
7. Princelijck gheslacht het eelste men oock vont, Aen 's Werelts end laet uw begaefde mont Wtbrommen 'thoochste pronck, 'tGheen God u schonck, Waer door laechte rees, En oock u sondich vlees, En oock u sondich vleesch herboren: V is de kroon des levens verkoren. Den yver heeft//heel graech besweeft Mijn kleyn vermeughen: Door dien haer lof//soo rijck van stof Mijn doet verheughen. Rijckdom baert sonde.
Cookies on Poetry Cove