op de wijse: Wilt nu al // groot en smal. Liefde soet, mijn ghemoet // can u niet volprijsen, vreucht gaet ghy bewijsen // dien die u eeren hier, Door u lieflijck bestier, Want ghy doet dat ick moet // my nu verjolijsen, Doet in my rasen // als ghy soet van manier, T’hart berooft met u vier: O Godt der Goden // die u gheboden Hielden waren verblijt, Maer die u vloden // ginck ghy ontbloden, Van vreucht in corter tijt, Dies ick sal // met gheschal // uwen lof nu singen, Dan voor al // over al // u eer voort te bringhen. Oorspronc der dingen // ghy cont dus dwinghen. Sonder u // can men nu // gheen vreuchde voort halen, Dies sietmen falen // en leven heel verblent, Daer ghy zijt onbekent,
Ick verspu // al die schu // van u Godtheydt dwalen, want sy sullen halen // niet dan druc en rotment, Twist en tweedracht int ent: Door u verpenen // doet ghy vercleenen Dees Goddinne eerbaer, Dats haer vereenen // en troost verleenen Die sulcx soecken aen haer, Wie u macht // dan veracht // moet onrelijck wesen, want u cracht // altijt tracht // om ons te genesen, Dus zat door desen // van my ghepresen. V ghewelt // gantschlijck stelt // die weerelt in vreden, Die aers altijt streden, om t’aertsche goet met vlijt, Stilt ghy alleen subijt, Die ghy quelt // werdt ghevelt // iae men vindt geen wreden Die u couder treden // want ghy dic sterckste zijt, En dwingtse in dit krijt, Ghy doet vergaen // en lieflijck paren Al t’ghediert op der Aert, Door druc wech varen voor al t’beswaren, Als sy soo zijn ghepaert, wat verheucht, met gheneucht // doet ghy ons useeren, Alle vreucht // gaet de Ieucht // oock altijdt begeeren, Om u in eeren // nu te hanteeren. D’arbeyt groot // alle noot // doet ghy hier versachten, Dies alle gheslachten // nu prijsen met my seer, Houden u voor een Heer, T’lijen snoot // ghy verstoot // dat anders met clachten By ons soud’ vernachten // verjaeght ghy van ons veer Dies prijs ick u noch weer: Alle twist bloedich // doet ghy seer spoedich Van ons verstooten vert, Eenvredich, goedich, groeyt overvloedich Daer ghy hier ge-eert wert,
Alle nijt // ghy verbijt // doet ons vreucht verwerven, Oock den spijt // ghy versmijt // en doet onrust sterven Door s’werelts erven // u noode derven. Prince schoon // seer ydoon // maeckt ghy myn ghedichten, Die ick heb gaen stichten // tot uwer eeren fijn Dats’u aenghenaem zyn: Gheenen croon // tot myn loon // wensch ic, maer u schichten Laet myn druck verlichten // en my redden uyt pijn, Laet die de Liefste myn Doorschieten crachtich // dat sy gedachtich Myner doch wesen mach, So salt hart clachtich // in vreucht warachtich Leven nacht ende dach: Door t’verbout // my ghejont // redt sy my uyt sneven Dies myn mont // u terstont // sal heerlijck verheven End’ eere gheven // voor al die leven.
Cookies on Poetry Cove