Op de wijse: Alst beghint. De seer groen verwige meyes tijt, die al wat leven heeft verblijt Verschijnt nu gantsch claer En t’nutte bloeysel dat tot voedingh vint Verthoont d’oorspronck ghebenendijt Vrolijck en vruchtbaer: door s’meys lieflijcke lucht Die baer ghewenschte vrucht Door reghen en wermte soet Soo dat des coutheyts vlucht Vernieuwing van groeyen doet. Door d’aessem sacht Vande lauwe wints cracht, Oock soo laeft dan mee des aertrijcks dorst de roockenden douw, en maakt sacht haer droocheyts korst De velden couleurich vercierlijck staen Tgeboomte becleet met groene blaen Ghenuchelijck t’aensien de blinckende bloemen fatsoen ontfaen Van verscheyden verwen seer saen Door des meys aenbien Haer reuck beweechinck thoont, daer Natuer haer me croont Tot vreuchdelijcke lusten reyn Midts dat Phoebus nu woont In onse Nederlantsche pleyn Die Berghen hooch Schijnen in s’menschen ooch Lasuer-verwig ende gras-groen T’welck het ghesicht, en lichaem seer nuttelijck doet voen. Het ruysschende water sachtelijck bloeyt
Waer door wat leeft in vreuchden bloeyt Vredich sonder bedwanck: Den wint die s’winters al vermoeyt wort vanden mey bestiert, bekoeyt Van haren loop seer stranck: Het sangerich ghediert Met verwen schoon verciert Brengt voort een Hemels geclanck Versche den toon verciert, In sont der Syrenen sanck, de bosschen breet, zijn met vreuchde becleet, Soo dat de tijt den mensch bekoort, dat eerbaerlijcke Liefd’ neerstich moet zijn bespoort. Prince. Seer schoone Princelijcke mey playsant doet de lieffd’-dragende bystant Teghen zijn verdriet, want lucht en groente zijn zwaer hert ontspandt Oock Lieffs uytcomst comt dan ter hande Om den meys gheniet Bequaemheyt dan toeloopt Om bycomst lang ghehoopt Lieffde te oorboren reyn Vrientlijcke praet ontknoopt dan teghens u [lieffste] greyn, Om het genot // al vander liefden lot Laet so den mey doch zijn bejaecht En den Lauw’rier te leven van herten behaecht.
Cookies on Poetry Cove