Stemme: Comt nu al, groot ende smal. Nu aenhoort // met accoort, hoe Venus Goddinne Met den strael der minne, heeft deurwont menich hart Door Cuppido expaert Ia vermoort en deurboort mz opset te sinne En geeft tot gewinne, druc lyden end’ smart Sy zijn by ofte vart. Sampson seer crachtich, die is warachtich In’t minnen vier vergaen, Herculus crachtich is me onsachtich Daer door te niet ghedaen, Haer opset is belet, door die sy beminden En int net heel verplet, gebrocht in ellenden So wy bevinden door schrifts ontbinden. Nochg zou daer, veel door haer, ghecomen in rouwen So men mach aenschouwen, aen Piramus bekent En Tisbe zijn lief jent, Want dat paer is, voorwaer, heel in sdoots benouwen Gevallen vol trouwen by den anderen present Haer leven beyd’ gheent, Leander vyerich, Hero manierich, Hebben door liefde bloot Ind’ Zee schoffierich haer leven, Chierich Verlooren door den doot, Venus fel, met haer spel is dit uyt gheresen die seer snel mz opstel hier dor heeft bewesen haer cracht met desen, also wy lesen
Swaer dangier, door t’bestier van Venus de schoone Creech paris ten loone, also ons wort vertelt zijn Croone En door schrift voor ghestelt, Met haer vyer, is meest schier, heel vergaen Zijj eygen persoone, bleef daer mede int veld Met noch menich vroom Helt, Dus zijn haer daden vol onghenaden Daer me sy nu meest loont Druck sy meest laden, die met haer raden En werden wel ghehoont, Men haer siet gaen te niet, en gheheel verdwijnen Door verdriet, swach als riet, vol doleuren Met bleke aenschijnen t’aller termijnen. Lijen snoot, druc en noot, crijcht die haer na pijnen Als ic heb met reden, u geven te verstaen Wilt daer wel acht op slaen, Door pijn groot, sy verstoot, van haer rust treden en vreden En in veel droefheden, maecten sy treuren saen Die met haer zijn belaen Men mach het mercken, aen alle wercken Van haer dienaren blent Tot allen percken zijnt doncker swerken Gheen licht is daer ontrent, Gantsch gheen vreucht noch gheneucht Siet men hem vieren Die zijn jeucht, geheel veucht, Venus te hanteeren Dus ick met eeren haer mach blameeren. Prinsen fijn, wiet mach zijn, wilt u voor haer wachten stelt uyt u gedachten, dees goddin opstinaet T’sal zijn u eygen baet hartseer, droevich schijn, benautheyt en clachten By dagen en nachten, sal van u zijn verstaet So ghy haer veel verlaet Eant in haer scholen gaetmen swaer dolen Heel berooft van verstant, Daer wort bevolen // t’houden verholen Het ghesichte triumphant, Dus in tijt, u wel vlijt te schouwen haer weghen
En subijt, niet en zijt tot haer dienst genegen Want sy te deghen schadelijck vercreghen.
Cookies on Poetry Cove