Op de wyse, Een Liet eerbaer. O Venus wreet Loont ghy dus u dienaren Die u int breet Eeren tot allen jaren Doen ghy begont, my te trecken in u v’bont Doen was ick eens die liefste vercoren
Maer als een hont, laet ghy my versmoren. Die Maecht. O mannelijcke greyn My deert u lamenteeren, Mocht ick certeyn V met mijn lijf salveren, Maer in bedwanck, al van myn Vrienden franck So ben ick nu seer vast ghebonden Maer gaet u ganck Verstout tot gheenen stonden. Die Ionghelinck. Ghy zijt voorwaer, altijdt in myn ghedachten Maer t’valt my swaer Dat ghy my wilt verachten Doen ick u boot, Mijn trouwe door Liefde groot Die wout ghy niet ontfanghen, Dus oock den doot Ick moet sterven door u verstranghen. Die Maecht. V woorden fel, myn jonger hart doorsteken Want myn opstel, is gants tot u geweken Hadt te ontfaen, u trouwe hoort myn vermaen Eer ick van u verstout den gronde Sterft niet voort aen Ick sal heelen u wonde. Die Ionghelinck. Mijn hart ende sin, Mijn gront al sonder schromen Al van begin, hebt ghy van my ghenomen, Och wist ick yet, Twelck nu mishaghen siet, Soo soud’ ickt om t’verlaten Maer neen ick niet, Dus comt mijn lief te baten. De Maecht. V groot miskies, ben ick certeyn ontschuldich, Dus weest schoon lieff, in u lijden verduldich, V dienst seer soet, Houd’ ick in mijn ghemoet // Och mocht ick
met u vereenen, maer doort ghebroet, Van dees nijders moet ick weenen. De Ionghelinck. V jonst seer fijn, Heb ick van u verwurven, maer slanghens fenijn Dat heeft ons beyden bedurven Och mocht ick hier, Wreecken mijn zwaer dangier Mijn lijf ende leven woud’ ick waghen Adieu rogier door liefden moet ick versagen Die Maeght. Prince Edel bloet, T’is my een bitter scheyen Want der minnen gloet Is vast tusschen ons beyen Ick hoop seer vast, dat den last Noch haest van ons sal werden ghenomen Ende dat een vast, Dees nijders sal aen tomen.
Cookies on Poetry Cove