op de stemme: Du comte de Mont Gomery. Hoe sal ick connen hier Den los ghenoech beschryven, Van de Bruyn ooghskens fier, Die alle druck verdryven? O claer bevend’ Crystal, Ghy blinckt schier over al, In s’minnaers harte binnen, Ghy verweckt in dit dal Blyschap met soet gheschal, En doet wel vierich minnen. Cupido schalck en loos Heeft hem in u versteken, En bestrijt oock altoos Met zijn listighe treken: Sijn netten spreyt hy ras. In u soet-schijnend’ glas, Om ons soo te betrapen, Hier door smelt hy als t’was Ons harte tot een plas En doet seer treurlijck slapen.
De Son aen t’Firmament Verlicht al zwerelts oorden, En jaeght duysterheyt blent In het coudt-vriesend’ Noorden: Door de Bruyn ooghskens reyn wort oock verjaeght certeyn Alle droefheyt en pijne: Doogskens van tliefste greyn Zijn dick in zweerelts pleyn Des minnaers soet fenijne. Doort ooghes track het oogh Cupidoos felle stralen, Die dan weder vant hoogh Midden int harte dalen: Dese hart-pyne swaer En gheneest niet voorwaer, Ten sy door ander pijlen: Die twee ooghskens soet-claer Door reyne liefd eerbaer In Venus vier gaen vijlen De Stierman vind in Zee Gaet nae de Pool hem richten, De waghen dient hem mee Om zyn reys wel te stichten: De blinckend ooghskens soet Zijn oock twee sterren goet Om een intimaet te stieren: want Venus hier met spoet Haer soeticheyt ontdoet End’ haer derd’ Hemels vieren. D’ooghskens zijn lievelijck, D’ooghskens maken veel crancjen, D’ooghskens zijn grievelijck D’ooghskens zijn ghenees-drancken, T’oogh maeckt veel ongheneucht, T’oogh verblijdt dick de Ieucht, T’ooghe thart dickwils griefde, T’ooghe stiert ons tot deucht, T’oogh verdrijft alle vreucht, T’ooghe is thuys van liefde.
Lof soete ooghskens fijn, Lof hart-brandende strale, Lof heelsaem medecijn, Lof verdrijvers van quale, Lof harten-steelders heus, Lof leydtsterr’ amoreus, Lof voeders van myn lijen, Lof snelle boochskens preus, Lof vreucht-stichters joyeus, Lof verwercksters vant vryen. Princes end’ ooghskens cuys, Wilt u troost op my keeren, Neemt wech dit pijnlijck cruys, Ick sal u stadich eeren: In liefd volhardich zijt Tot mywaerts alle tijt, So sal myn liefd verstercken: End’ hier in s’Weerelts krijt Sal ick myn jonst en vlijt Betoonen met de wercken.
Cookies on Poetry Cove