Op de wijse: Met gantsche bedructer harten.
Cupido Godt wreedt en crachtich Van my ghy nu gehaet zijt, Want een yder menich voordachtich met vlijt zijn onrust vermijt, En vliedt zijn schade, door wijsen rade, Maer uwen raedt vervloeckt Dwingt hart en sinnen, te beminnen Die my te dooden soeckt. Waerom quaet en valsch verrader Zijt ghy dus stout en verkeert Dat ghy my als een misdader Nu straft en mijn hert regeert Dat ick gae haten, te mijner baten My helpt uyt desen noot En gae nae jaghen, die met behaghen Nu lust schept in mijn doot. Drucx droefheyt moet ick verpachten En t’hert wert deerlijck ghegrieft Als ick eylaes gae betrachten Dat ic geheel ben verlieft, op u seer schoone Die mijn persoone, als onwaerdich ontvliet ‘Dan maer liefde gloedich regeert voorspoedich, heeft reden geen gebiet. Doen t’herte tot u was gheneghen So langh ic kopt sucht vermocht Om u tot liefde te beweghen Heb ick u dit toe ghedocht, Maer seer tyrannich, en wederspannich Blijft ghy teghens mijn smart mijn droevich smeecken, mach niet verweecken V diamantich hart. Doch al blijft ghy ongenadich En verhart lief obstinaet Siet ghy doch mijn hert ghestadich Dat het u niet en verlaet Noch dat mijn lijen, Niet doet vermijen V int hert vast gheprent Oock dat dit weenen, Niet can verleenen Mijn liefd’ tot u ghewent. Ick treur en sucht tot allen tijden
Droefheyt houdt myn hart verplet V jonst can uyt myn hart niet glyden Want ghy staet in myn hart gheset Alsd ickou loopen oock sonder hoopen Van u te zijn begeert, Ick moet voortvaren in dit beswaren Want liefde t’hert moveert, Al waer u hert lief ghepresen Stael, of als diamant, Of harder alst nu mach wesen, En ghy sacht de liefden brandt diet herte doet scheuren, ghy most lief treuren En met liefd’ zijn belaen, natuer alleene sonder liefd’ reene, soud’ u lief daer toe raen Dies Princes wilt nu betoonen Liefd’ u aenghebooren aerdt Wilt liefd’ met liefde beloonen, Red myn hart dat nu beswaert, In druck moet sneven, wilt my doch geven Een woordt tot medecijn, Wy sullen leven, in vreed’ vergheven Sal discoort by ons zijn
Cookies on Poetry Cove