Op de wyse: Bedroefde harteken. Getrou, gestadich in myn afwesen Sal ick u Liefken blyven altijdt Want boven al uytghelesen
Ghy alleene die liefste zijt. Eer ick u lieveken soude laten Leed’ ick liever tormenten groot, Spijt al de gheene die sulcx haten Sal ick u beminnen tot inder doot. Een dinc Lieveken wild’ ic geerne weten Welcx twijfel my maeckt torment Of ghy lieveken my niet sult vergeten Als ick u lief sal zijn absent. Reys ick Lieveken uyt den lande Mijn hart altijt u blijft ontrent, T’welck ick u laet tot eenen pande Gestadich, getrou tot den endt. Terwijl ick Lieveken sy uyter ooghen Wilt doch somtijts ghedachtich zijn, T’verdriet en lijen ick moet ghedooghen T’scheyden lief van u is groote pijn. Van hier reysende hout ghy gevangen Myn hert en sin in groot verdriet. T’weder om keeren is myn verlanghen Eer een verblijd ick myn liefken niet. Elck presency moet ick nu derven Daerom hebt my Lief in u ghedacht Of de bitter doot sou ick beerven Want liefs liefde baert altijdt cracht. Sedert ick Princes sal zijn verloren Alle Clappeyen van u scheyt, Laet u niet anders comen ter ooren Dan myn liefd’ en ghetrouwicheyt.
Cookies on Poetry Cove