op de stemme: Hoe soud hy hem verblijden.
Door u verborgen crachte
Ciert ghy o mey het groene wout
En inde coele nachte
Ghy t’rieckiende ghebloemt bedout
dat door u lieflijckheyt ontspruyt
Aerdichlijck met veel verwen geschakiert
t’Bloemsuygend gezwerm tot een bruyt
Dat daer haelt de soet honich uyt:
En ruysschend vreuchdich tiert,
Met wet bestiert.
Des wouts soet Syrenen
Onder bladighe lommer groen,
duysent voysen verleenen,
En luydt kelich geneucht ontdoen:
de seer bloemrijcke Flora ontspreyt
Haer rooskens en egelantierkens soet:
de westen wint vleyende waeyt,
Tvelt is met tsachte gras verfraeyt
dat het ghedierte voedt
Tot ons behoedt.
De vlechtende Wijngaerden
Spruyten vol gehackelde blaen
Seer liefflijck sy aenvaerden
d’Olmboomen die neven haer staen
Om so tot elcks nut te brenghen voort
de purpren vruchten Nectarisch van cracht
?Tclimmend klijf om d’eyckeboom voort
de soetheyt wert rontsom bespoort,
des winters strenghe cracht
Is nu veracht.
Nu baert haer loose kueren
de Espersche schoone Princes
d’Hertwonder tallen uren
Leert de minnaers tsuchtende les,
de geschubde zwemmers vocht en glat
Glyen met zijn brant inde woeste zee
de vlieghende finghers seer rat
Vlien volbrants doort baenloose pat
En tgras etende Vee
voet zijn brandt wee