Op de wijse: Schoon lief wat gaet ghy brouwen. Geneucht heb ick ghepresen T’was al mijn tijt verdrijf Waerom macht nu doch wesen Dat ic kso niet en blijf, Maer dat ick nu vol vresen Onconstich van druck schrijf,
V liefde daer ick na spore Doet my gants door zijn macht, en als het rijpe coren Verbrant door des Sons cracht, So gae ick nu verloren, door u fierheyt onsacht Die my wel verblyden Die moet ick nu vermijden Iae haer gantschelijck ontvlien, Ghy gaet het my verbien, u schoonhz doet my glijdenÉn in u liefde steyden Want in u is alleen, dat ick plach so ic meen Aen anderen te sien. Ick ginck ghy slechts aenvaerden den boge in u hant, Diana sout ghy waerden Maer droecht ghy t’hert dat brandt So waert ghy op der aerden Venus selve playsant Nochtans ginghen dees haer paren Elck met zijn Lief besint, die ooc der muse snaren Waren heel onbekent, So meucht ghy oock voortvaren, Ws ghelijck men niet en vindt Cloeck verstandt en schoonheden, Frayheyt en soete zeden, Ionst, const ende practijck Daer toe van goede rijck, heeft natuer noyt geleven Om hoochmoet te vertreden, In een persoon ghelijck, Dan die sin neemt een wijck Nae sulck een is geen kijck Mijn lust my niet te chieren want my alles mishaecht, ghy gaet u van my kieren Daert t’herte jonste toedraecht Ick moet met my droevich tieren Want jaloesye my plaecht, ginc Iupiter te deghen V schoonheyt mercken aen Om lief met u te pleghen, Wuert hy terstont een swaen, of in een gulde reghen Verkeerde hy hem seer saen O Goddin der goddinnen, wilt u doch nu besinnen Vomt red my uyt onspoet ic val u lief te voet
Wilt ghy gheen liefd’ beginnen, Lijdt dat wy u beminnen Want Thalia die doet versachten myn gemoet Daer liefde vast in wroet Snachts gaet mijn druck verfellen, Onrust die slaep verplet. my dunct te gaen u quellen Om een kuiken altemet Je cant niet al vertellen, wat dat ic noch droon bet Al zijdy uyten ooghen, Ghy zijt niet uyt mijn hart, Liefd’ gaet my u vertoghen Al zydy van my so vart En doet my dan ghedooghen Veel droefheyt ende veel smart Als ick u huys aenschouwe Daer ick als minnaer trouwe Lief voor mijn medecijn, dick custe u aenschijn En sie dat ick met rouwe, van u o schoone vrouwe Verstooten ben met pyn geen bitterrer fenijn, mach my op aerden zyn. Ghy preest Princes certeyn myn dichtkens fraye const, nu liefde niet wil lijen Moet ick derven u jonst Maer comt u by my vlyen, Ick derf der Musen gonst Wat u pleegh te behagen Hebt ghy genomen me, droefhz gae tmy nu plagen Dies is de const aen twee, Die consten my verjagen Door myn claghen ende wee, O Phebe wilt my leeren u liere weer rontceren Vernieut my inden sangh, op dat ick troost ontfang Ghy o Venus vol eeren, Wilt myn Lief schip ontmeeren Stuert tot my haren gang, Want met herten bang, ic daer seer na verlang
Cookies on Poetry Cove